Schildpaddenseks is zo'n gespreksonderwerp dat elk jaar wel een paar keer boven komt drijven, mits genoeg drank. (Zo was daar de avond dat ik door de kroeg ging toeteren of er toevallig biologiestudenten aanwezig waren die meer wisten van schildpadseks.) We hebben het hier over het soort avonden die de volgende morgen sowieso een beetje troebel aandoen.
Ik was daardoor nooit echt op het idee bent gekomen om gewoon even te googlen hoe het nou zit. Vandaag echter hadden we een doorbraak in de schildpadseksempasse. Ik was in de dierentuin en stomtoevallig liepen we langs twee gezellige landschildpadden gettin' it on. En net als een verkeersongeluk op de snelweg: we hebben even afgeremd en gekeken.
Het mannetje was verdomde actief voor een schildpad: woeste penetratie, het vrouwtje vasthouden en ondertussen stoer rondkijken. (Hij was niet de enige actieveling trouwens, de andere schildpadden in het verblijf leken ook in hogere versnelling te draaien. Je zag z'n buurman leip rondgluren met zo'n gniffelende blik van "whehehe, als die coño klaar is, heb ik alle sla opgegeten.") Het vrouwtje vond het allemaal maar niks leek het, heen en weer schuddend met haar kop als een joods omaatje: "Oi, maak maar plezier, mijn mening doet er niet toe." Ondertussen probeerde ze verwoed weg te komen, maar het mannetje had haar klemgereden tegen een paal. Met een warmtelamp in z'n rug had ie de tijd van zijn leven, leek het.
De live schildpaddenseks was koddig, ietwat zielig en op een gegeven moment zelfs lichtelijk hilarisch toen een kleuter angstig tegen zijn moeder begon te roepen dat een van de schildpadden zijn baby aan het pletten was en er een verzorger moest komen. (Zijn moeder gaf hierop de buggy een zet onder het uitroepen van "KIJK ! PANDA'S !") Toch was het ons nogsteeds niet helemaal duidelijk hoe het nou allemaal in zijn werk ging. Immers: waar zit de schildpaddenpiemel en hoe neukt ie om dat schild heen ?
Thuisgekomen eindelijk maar eens gegoogled op 'turtle sex', met als resultaat zeeën van spannende YouTubefilmpjes, een foto van een schildpadpiemel en enkele gezellige schildpadfora. En wat blijkt nou? Schildpadden hebben breed inzetbare staarten: bij beide seksen voorzien van een handige poepgleuf, maar bij mannetjesschildpadden ook nog multifunctioneel inzetbaar als piemeletui. En als het mannetje het vrouwtje bestijgt, vouwt hij zijn staartje gewoon naar onder, schuift zijn paarse, bloemvormige slurf eruit en jetzt geht's los.
Weten we dat ook weer, met dank aan de Filippijnse landschildpadden in Blijdorp.
vrijdag, februari 22
woensdag, februari 13
Limbo's komen in flocks.
Als je 100.000 mensen bij elkaar drijft op een groot grasveld, en je gaat een uurtje later kijken staan op magische wijze alle Limbo's bij elkaar. Want zo zijn ze.
vrijdag, december 14
Just don't.
Ik ben er van overtuigd dat er een speciaal plekje in de hel gereserveerd is voor mensen die na de lunch hun collega's begroeten met "goeiemiggel".
zondag, december 2
Een tevreden koker is geen onruststoker.
Ik kom uit een gezin waar voedsel bijna religieus benaderd wordt. Ik was twaalf toen ik voor het eerst oesters proefde, schimmelende blauwe kaas vind ik een delicatesse en zelfs mijn moeders basaalste pasta's kunnen rucksichtslos op de kaart in een prima restaurant. De keuken van mijn ouders zou in datzelfde restaurant ook niet misstaan. Mijn vader geeft sinds jaar en dag kookles aan een groep gepensioneerde mannen en mijn moeder's appeltaarten zijn ronduit beroemd.
Mijn ouders hebben niks met wintersport en vliegen eigenlijk nooit. Ze vinden het daarentegen absoluut de moeite waard om meer dan anderhalf uur te rijden naar de visafslag voor verse vis. Ook de vakanties die ze doen zijn meer culturele bedevaarten dan sight-seeing. Een van mijn favoriete vakantieherinneringen is een zomervakantie in Bretagne. We logeerden in een klein huisje in the middle of nowhere. (Nooit eerder had ik zo'n prachtige sterrenhemel gezien.) De vakantie is echter om andere redenen de boeken in gegaan.
We waren in een klein kustdorpje. Het was vijf uur 's middags en we stonden in het haventje te kijken naar de vissersbootjes die binnen kwamen varen. Het was zomer, en voor Bretonse begrippen verdomd goed weer. De vissers gooiden krat na krat vol coquilles de kade op. Achteloos, alsof het dozen met oude schoenen waren, bestemd voor Roemeense christenen in nood. We hebben mijn vader er met moeite van kunnen weerhouden om elke afzonderlijke schelp persoonlijk te knuffelen. Uiteindelijk hebben we hem kunnen afvoeren naar een nabijgelegen terrasje voor een kalmerend glas wijn.
Overal in dat dorpje hingen posters van de locale communistische partij om het 'diner communale' van die avond te promoten. Het idee achter dit gezellige rooie samenzijn was: na het betalen van vijf euro p.p. (lees: de partijkas spekken t.b.v. De Revolutie) kon je onbeperkt zeevruchten eten. Hollander als hij is, zei mijn vader: "Lang leve Lenin en de revolutie in het socialistische vaderland. Hier met die mosselen" en schreef ons in voor het diner.
Het evenement vond plaats in een van de loodsen aan het haventje, tot de nok gevuld met tientallen biertafels en een dominante vislucht. We betaalden onze bijdrage ten behoeve van de Stalinistische werelddominatie aan een gezellige oma-kameraad met een lelijke blauwe schort en ontvingen uit haar handen een plastic bord, een soepkom en bestek. Een stuk of tien van haar dorpsgenossen stonden in een hoek van de loods troggen vol mosselen, schelpen en andere zeevreugde te koken. Elke pan was zo groot dat ik er opgevouwen in had gepast. We sloten achterin de rij aan.
Op een podium van kratten en planken was inmiddels de locale sovjet-hoempa (bestaand uit acht body-doubles van de Daltons in ditto gestreepte Bretonse truien) aangetreden, die het wachten veraangenaamden met bekende Franse tophits als "As-tu un moment pour moi?", "Mexico, pays de mes rêves" en "En Brabant, il y a toujours de lumière". Een half uur later, nog steeds onder het genot van de stug doorspelende (en ronduit oorverdovende) band, schepten we onze borden vol. Het was goddelijk. Eindeloze scheppen mosselen, schelpen en kreeft. Vissoep met stokbrood. Heerlijk.
De hele loods was inmiddels volgelopen met locals. We leken beland te zijn in het woest kloppende rode hart van Frankrijk. Aannemelijker was dat de Bretons zich geen goed maaltje door de neus laten boren om wille van een goelag meer of minder. Honderden dorpelingen zaten zij aan zij aan de biertafels vissoep naar binnen te werken, ondertussen lustig lurkend aan de flessen witte wijn die voor een spiegeltje en een kraaltje bij de grandmêre-genossin te koop waren. Mijn moeder had inmiddels het snotterige zoontje van haar Franse buurvrouw op schoot en mijn vader voerde met diens vader een geanimeerd gesprek over de locale zeefauna.
Mijn vakantieherinneringen laten zich grotendeels vatten in geur en smaak; de meeste duomo's en musee's zijn me een beetje ontschoten. Zo is het koken er door de jaren heen langzaam ingemasseerd. Sinds een half jaar heb ik mijn eigen keuken waar ik zo lang in kan staan als ik wil en zoveel rommel kan maken als nodig. Mijn lief houdt van lekker eten en doet gedwee de afwas in ruil voor mijn ongelimiteerde kookkunsten. Mijn vader schuift me af en toe een goede rode wijn of een crêmant d'Alsace toe onder het gebod om het op te drinken bij een bijzondere gelegenheid. Mijn moeder voorziet me van bruine puy-linzen, kleine olijfjes, Italiaanse worst, potten met grote brokken tonijn in olijfolie, zelf-geimporteerde abrikozenchutney en bosbessenjam, onder het motto 'Dat kan je anders toch niet betalen en ik heb genoeg in mijn vooraadkelder staan om een atoomwinter te doorstaan.'
Vandaag heb ik drie uur in de keuken gestaan en elke minuut was welbesteed. Ik kookte bouillabaisse van de overgebleven resten schelvisfilet van gisteren met saffraan en verse tijm. Op de markt had ik een weeshuisportie kippenpoten op de kop getikt voor een vooroorlogs prijsje, waar ik vandaag coq au vin van van heb gemaakt dankzij een cadeau gekregen fles wijn. (Toen ik de kippepoten ontvelde en in stukken stond te hakken, mijn handen onder het merg en bloed, wist ik ook zeker dat ik inderdaad fo' sure geen vegetariër meer was.)
Koken is zo therapeutisch. Ik werd zo chagrijnig wakker vanmorgen met dank aan een stel schreeuwende zatte ballen voor m'n raam. Tijdens het koken is elk greintje irritatie er in de loop van de uren zorgvuldig uitgemasseerd. De bedwelmende damp van een garende stoofpot, gecombineerd met een glas wijn doet wonderen. Koken mag ook uren duren. Het eindresultaat van mijn grote kookprojecten is zo veel bevredigender dan de gemiddelde Italiaanse wokmix haastpasta van de AH. Als ik iets arbeidsintensiefs kook, dan kook ik ook voor meerdere dagen waardoor de gemiddelde werktijd ook relatief wordt.
En dan kook ik ook het liefste iets groots in een grote pan met eenvoudige ingredienten. Ik hou niet van pietepeuterige frutselreceptjes met een gram van dit en een snufje van dat. Troggen Poolse arbeiderssoep met kool en aardappels kook ik. Hachee. Een gigantische lamsbout die ik met een mes te lijf mag om er ansjovis, knoflook en roosmarijn in te proppen. Dat werk. Mijn lievelingskookboek is dat van Sylvia Witteman. Onder het motto 'Weg met de light-yogonaise, hier met de monstrueuze braadstukken' beschrijft ze op hilarische wijze duizend-en-één bereidingen van lamsbout.
Na enige jaren van culturele armoede (noedelsoep met doperwten, anyone?) begin ik eindelijk de kok in mijzelf te vinden. Ik begrijp meer van de totstandkoming van diverse gerechten en ik geniet er ook echt oprecht van. De familiegenen zijn geactiveerd, het lot is onafwendbaar. Maar dat is okay. Ik heb iets gevonden wat ik echt heel erg leuk vind en graag doe: koken. Ik zeg maar zo: een tevreden koker is geen onruststoker. Volgende missie: het prefectioneren van mijn signature-appeltaart.
Oh en voor diegenen met een grafhekel aan koken en een voorliefde voor wokzakjes van de AH die zich met moeite door dit verhaal heengeworsteld hebben: lekkere vrouwen en voedsel.
Mijn ouders hebben niks met wintersport en vliegen eigenlijk nooit. Ze vinden het daarentegen absoluut de moeite waard om meer dan anderhalf uur te rijden naar de visafslag voor verse vis. Ook de vakanties die ze doen zijn meer culturele bedevaarten dan sight-seeing. Een van mijn favoriete vakantieherinneringen is een zomervakantie in Bretagne. We logeerden in een klein huisje in the middle of nowhere. (Nooit eerder had ik zo'n prachtige sterrenhemel gezien.) De vakantie is echter om andere redenen de boeken in gegaan.
We waren in een klein kustdorpje. Het was vijf uur 's middags en we stonden in het haventje te kijken naar de vissersbootjes die binnen kwamen varen. Het was zomer, en voor Bretonse begrippen verdomd goed weer. De vissers gooiden krat na krat vol coquilles de kade op. Achteloos, alsof het dozen met oude schoenen waren, bestemd voor Roemeense christenen in nood. We hebben mijn vader er met moeite van kunnen weerhouden om elke afzonderlijke schelp persoonlijk te knuffelen. Uiteindelijk hebben we hem kunnen afvoeren naar een nabijgelegen terrasje voor een kalmerend glas wijn.
Overal in dat dorpje hingen posters van de locale communistische partij om het 'diner communale' van die avond te promoten. Het idee achter dit gezellige rooie samenzijn was: na het betalen van vijf euro p.p. (lees: de partijkas spekken t.b.v. De Revolutie) kon je onbeperkt zeevruchten eten. Hollander als hij is, zei mijn vader: "Lang leve Lenin en de revolutie in het socialistische vaderland. Hier met die mosselen" en schreef ons in voor het diner.
Het evenement vond plaats in een van de loodsen aan het haventje, tot de nok gevuld met tientallen biertafels en een dominante vislucht. We betaalden onze bijdrage ten behoeve van de Stalinistische werelddominatie aan een gezellige oma-kameraad met een lelijke blauwe schort en ontvingen uit haar handen een plastic bord, een soepkom en bestek. Een stuk of tien van haar dorpsgenossen stonden in een hoek van de loods troggen vol mosselen, schelpen en andere zeevreugde te koken. Elke pan was zo groot dat ik er opgevouwen in had gepast. We sloten achterin de rij aan.
Op een podium van kratten en planken was inmiddels de locale sovjet-hoempa (bestaand uit acht body-doubles van de Daltons in ditto gestreepte Bretonse truien) aangetreden, die het wachten veraangenaamden met bekende Franse tophits als "As-tu un moment pour moi?", "Mexico, pays de mes rêves" en "En Brabant, il y a toujours de lumière". Een half uur later, nog steeds onder het genot van de stug doorspelende (en ronduit oorverdovende) band, schepten we onze borden vol. Het was goddelijk. Eindeloze scheppen mosselen, schelpen en kreeft. Vissoep met stokbrood. Heerlijk.
De hele loods was inmiddels volgelopen met locals. We leken beland te zijn in het woest kloppende rode hart van Frankrijk. Aannemelijker was dat de Bretons zich geen goed maaltje door de neus laten boren om wille van een goelag meer of minder. Honderden dorpelingen zaten zij aan zij aan de biertafels vissoep naar binnen te werken, ondertussen lustig lurkend aan de flessen witte wijn die voor een spiegeltje en een kraaltje bij de grandmêre-genossin te koop waren. Mijn moeder had inmiddels het snotterige zoontje van haar Franse buurvrouw op schoot en mijn vader voerde met diens vader een geanimeerd gesprek over de locale zeefauna.
Mijn vakantieherinneringen laten zich grotendeels vatten in geur en smaak; de meeste duomo's en musee's zijn me een beetje ontschoten. Zo is het koken er door de jaren heen langzaam ingemasseerd. Sinds een half jaar heb ik mijn eigen keuken waar ik zo lang in kan staan als ik wil en zoveel rommel kan maken als nodig. Mijn lief houdt van lekker eten en doet gedwee de afwas in ruil voor mijn ongelimiteerde kookkunsten. Mijn vader schuift me af en toe een goede rode wijn of een crêmant d'Alsace toe onder het gebod om het op te drinken bij een bijzondere gelegenheid. Mijn moeder voorziet me van bruine puy-linzen, kleine olijfjes, Italiaanse worst, potten met grote brokken tonijn in olijfolie, zelf-geimporteerde abrikozenchutney en bosbessenjam, onder het motto 'Dat kan je anders toch niet betalen en ik heb genoeg in mijn vooraadkelder staan om een atoomwinter te doorstaan.'
Vandaag heb ik drie uur in de keuken gestaan en elke minuut was welbesteed. Ik kookte bouillabaisse van de overgebleven resten schelvisfilet van gisteren met saffraan en verse tijm. Op de markt had ik een weeshuisportie kippenpoten op de kop getikt voor een vooroorlogs prijsje, waar ik vandaag coq au vin van van heb gemaakt dankzij een cadeau gekregen fles wijn. (Toen ik de kippepoten ontvelde en in stukken stond te hakken, mijn handen onder het merg en bloed, wist ik ook zeker dat ik inderdaad fo' sure geen vegetariër meer was.)
Koken is zo therapeutisch. Ik werd zo chagrijnig wakker vanmorgen met dank aan een stel schreeuwende zatte ballen voor m'n raam. Tijdens het koken is elk greintje irritatie er in de loop van de uren zorgvuldig uitgemasseerd. De bedwelmende damp van een garende stoofpot, gecombineerd met een glas wijn doet wonderen. Koken mag ook uren duren. Het eindresultaat van mijn grote kookprojecten is zo veel bevredigender dan de gemiddelde Italiaanse wokmix haastpasta van de AH. Als ik iets arbeidsintensiefs kook, dan kook ik ook voor meerdere dagen waardoor de gemiddelde werktijd ook relatief wordt.
En dan kook ik ook het liefste iets groots in een grote pan met eenvoudige ingredienten. Ik hou niet van pietepeuterige frutselreceptjes met een gram van dit en een snufje van dat. Troggen Poolse arbeiderssoep met kool en aardappels kook ik. Hachee. Een gigantische lamsbout die ik met een mes te lijf mag om er ansjovis, knoflook en roosmarijn in te proppen. Dat werk. Mijn lievelingskookboek is dat van Sylvia Witteman. Onder het motto 'Weg met de light-yogonaise, hier met de monstrueuze braadstukken' beschrijft ze op hilarische wijze duizend-en-één bereidingen van lamsbout.
Na enige jaren van culturele armoede (noedelsoep met doperwten, anyone?) begin ik eindelijk de kok in mijzelf te vinden. Ik begrijp meer van de totstandkoming van diverse gerechten en ik geniet er ook echt oprecht van. De familiegenen zijn geactiveerd, het lot is onafwendbaar. Maar dat is okay. Ik heb iets gevonden wat ik echt heel erg leuk vind en graag doe: koken. Ik zeg maar zo: een tevreden koker is geen onruststoker. Volgende missie: het prefectioneren van mijn signature-appeltaart.
Oh en voor diegenen met een grafhekel aan koken en een voorliefde voor wokzakjes van de AH die zich met moeite door dit verhaal heengeworsteld hebben: lekkere vrouwen en voedsel.
vrijdag, november 30
ZIE GHAAIFZ !
In de popjournalistiek schrijft men altijd 'charismatische zanger' als men bedoelt 'arrogante klootzak die desondanks bestwel mijn broek in mag'.Het doseren van arrogantie op een podium gaat doorgaans net als met knoflook: gebruik het met mate voor een significant beter eindresultaat, maar van een overdosis ga je stinken. Oer-charismatici als Danko 'Lovercall' Jones* en The Hives-zanger Pelle Almqvist echter zijn meer als goede aioli. Hoe meer, hoe beter.
Ik zag The Hives gisteren in Paradiso. Pelle Almquist huppelt hysterisch over het podium. Tussen de nummers door, wapperend met zijn vingers om applaus, kraait hij en passent even tegen het publiek dat The Hives de beste band ter wereld zijn. En ik ben zowaar geneigd om hem te geloven.
Statistisch gezien zou je dat misschien niet zeggen. Als je de kekke pakjes even wegdenkt zien The Hives er meer uit als 'Lutherse Schaakclub Fagersta en omstreken' in plaats van de natte droom van elk (Zweeds) meisje (m/v). Met name de bassist en de tweede gitarist zien eruit alsof ze stiekum een heftruckdiploma hebben. Ook howlin' Pelle himself zou door iedereen straal voorbijgelopen worden als hij niet in een strak pak op een podium stond te kraaien hoe geweldig hij wel niet is. Maar verdomme, het werkt!
Van links naar rechts: bassist (met heftruckdiploma), eerste gitarist en broer van Pelle, Pelle, drummer met een chromosoom teveel, tweede gitarist (met heftruckdiploma).Alles klopt. Het kazige bandlogo van neonlicht. De pakjes. De zwart-witte drumkit. Zelfs hun technici zagen eruit alsof ze zich weleens wasten. En vanaf de eerste minuut zat de sfeer erin. Ik heb prima presterende bands na afloop minder applaus zien krijgen dan The Hives in de eerste minuut. Fucking chaos.
Soppende tienermeisjes wringen zich langs de monitorboxen om Pelle's onberispelijke lakschoenen te kunnen aanraken. Blijkbaar trekt een van hen daarbij perongeluk zijn veter los. Pelle: "Who untied my fucking shoes? Who did that? You better tie it again!". Waarop Pelle vervolgens met uitpuilende ogen verveeld naar het plafond gaat staan te kijken terwijl dezelfde tienermeisjes uitvechten wie er zijn schoen mag strikken.
Pelle wacht tot de veters gestrikt zijn en springt vervolgens weg om tegen de zaal te gillen: "First rule of tonight: do not untie my fucking shoelaces. Second rule of tonight: when The Hives are silent, you are loud. The Hives are silent now, so why aren't you loud? We are ZIE GHAAIFS!". Het daaropvolgende kabaal maakt dat enkele bejaarden in Purmerend verschrikt overeindschieten in bed in de overtuiging dat de derde wereldoorlog begonnen is.
Trouwens, ik weet niet of het zo is maar ik had zo het vermoeden dat de bandleden (of in elk geval de Hives zonder heftruckdiploma) gezellig aan de drugs zaten. Pelle kwam enthousiast z'n neus afvegend het podium op en de drummer keek zo dom uit zijn ogen dat er wel chemicaliën in het spel moesten zijn. Ik ben nooit zo'n fan van bands aan de dope**, maar aan de andere kant: volgens mij is er geen leukere band om deel van uit te maken als je aan de drugs zit dan The Hives. Zalen met meer dan duizend mensen (m/v) die allemaal met je naar bed willen en je hysterisch toejuichen als je even met je hand wappert.
En bovendien, als je met autoradio's stelen al een gezellige drugsverslaving kan onderhouden, dan zullen The Hives wel helemaal aan de top-sos zitten. Hoe dan ook, of ze nou aan de drugs zitten of niet: als alle bands die aan de drugs zitten dit soort shows geven hoor je mij niet zeiken. (Blijf dromen, Hera.)
Hoe dan ook, om een lang verhaal kort te maken: Hives zijn tof, Amsterdam was nog lang onrustig en hier in huis kraaien we nogsteeds tegen elkaar in Hives-speak.
* Danko Jones kan je zonder scrupules inzetten op een zelfhulpbijeenkomst voor vaginistische vrouwen. Succes gegarandeerd.
** Tegen beter weten in voor de derde keer een kaartje voor Babyshambles gekocht.
zaterdag, oktober 13
dinsdag, oktober 2
Altijd gelazer met die damesteams.
Vandaag stonden we voor de voetbaltraining een beetje met z'n allen te kletsen. Onze keepster komt aanlopen, gewoon in dagelijkse kleren met haar vriend breed grijnzend naast zich. Ze kondigt aan te gaan stoppen met voetballen. Trainer M. vraagt waar we dat aan te danken hebben. Heel sereen laat ze haar bom vallen en zegt dat ze zwanger is. Wij allemaal gillen en joelen. (Daar zijn we heel goed in. Sterker nog, we zijn beter in gillen dan in voetballen, vrees ik.)
Als we weer een beetje tot rust gekomen zijn, komt trainer T. aanlopen en vraagt aan de keepster waarom ze zich nog niet heeft omgekleed. Wij brullen allemaal in koor dat ze zwanger is. De geërgerde reactie van trainer T. was er een om in te lijsten:
"Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar? Kutvrouwen. Had die vriend van je niet stil kunnen blijven liggen? Altijd gelazer met die damesteams."
Als we weer een beetje tot rust gekomen zijn, komt trainer T. aanlopen en vraagt aan de keepster waarom ze zich nog niet heeft omgekleed. Wij brullen allemaal in koor dat ze zwanger is. De geërgerde reactie van trainer T. was er een om in te lijsten:
"Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar? Kutvrouwen. Had die vriend van je niet stil kunnen blijven liggen? Altijd gelazer met die damesteams."
zondag, september 9
Sex, drugs & rock 'n roll.
Afgelopen woensdag was ik bij het concert van Modest Mouse in de Melkweg. Modest Mouse is een band met gewone, leuke, normale, intelligente bandleden die stuk voor stuk goed zijn in het bespelen van hun instrument in kwestie.* Modest Mouse is echter ook de band die deze woensdag een concert afleverde waarvan mijn stoma een beetje afzakte, lieve lezers.
Onverwachte, 15-minuten-durende postrock orgasmes zijn gewoon niet koosjer. Dat is ordinaire biologische oorlogsvoering en zou verboden moeten worden. Al zou je Johnny Marr, David Johansen en Jezus in je band hebben, als ik halverwege een nummer met mijn gedachten afdwaal naar nog aan te schaffen pakken wcpapier en kadoos voor mijn schoonmoeder, dan doe je als band gewoon iets fout.
Ik denk dat mijn muziekbeleving, zeker als ik een band live zie, niet ophoudt bij perfecte instrumentbeheersing van de muzikanten in kwestie. Ik wil va-va-va-voom. Ik wil toeters, bellen, bloed, zweet, tranen, hysterie, emotie, crack, sperma en uitpuilende ogen in willekeurige combinaties. Of het nou gaat om breekbare liedjes, zoals bij Cold War Kids of om de nostalgische grunge van Mudhoney, er moet iets in de lucht hangen. Er moet iets gebeuren.
In de metaldocumantaire A Headbanger's Journey vertelt Bruce Dickinson, de zanger van Iron Maiden, hierover. Tijdens een concert, ongeacht de grootte van de zaal, mikt hij altijd op de achterste persoon op de achterste rij. Als díe persoon vervolgens het gevoel heeft dat hij de show ingezogen wordt, dan hangt er inderdaad iets in de lucht en verdwijnen alle proporties van een zaal. Dát is een concert.
Een leuk schoolvoorbeeld van zo'n gedeelde muzikale psychose was het concert van The Gossip in diezelfde Melkweg enkele maanden geleden. Hier enkele fragmenten uit dat concert:
Yr. Mangled Heart
Standing In The Way Of Control
Careless Whisper
Jealous Girls
Sex, drugs & rock 'n roll is een state of mind. Er hoeft niemand aan de crack te zitten, zolang er maar iets in de lucht zit. Jammer genoeg was dat woensdag bij Modest Mouse voor mij niet het geval.
*Waaronder ZKH Johnny Marr, destijds de gitarist van The Smiths en daardoor co-auteur van mijn alltime desert island favoriete nummers ooit.
** Een interessante, informatieve en goed gemaakte documantaire voor als je eens iets meer over metal wil weten en verder wil kijken dan de stereotypen. Als je echter juist wil lachen om suffe metalheads, dan is The Decline Of Western Civilisation: The Metal Years een aanrader.
Onverwachte, 15-minuten-durende postrock orgasmes zijn gewoon niet koosjer. Dat is ordinaire biologische oorlogsvoering en zou verboden moeten worden. Al zou je Johnny Marr, David Johansen en Jezus in je band hebben, als ik halverwege een nummer met mijn gedachten afdwaal naar nog aan te schaffen pakken wcpapier en kadoos voor mijn schoonmoeder, dan doe je als band gewoon iets fout.
Ik denk dat mijn muziekbeleving, zeker als ik een band live zie, niet ophoudt bij perfecte instrumentbeheersing van de muzikanten in kwestie. Ik wil va-va-va-voom. Ik wil toeters, bellen, bloed, zweet, tranen, hysterie, emotie, crack, sperma en uitpuilende ogen in willekeurige combinaties. Of het nou gaat om breekbare liedjes, zoals bij Cold War Kids of om de nostalgische grunge van Mudhoney, er moet iets in de lucht hangen. Er moet iets gebeuren.
In de metaldocumantaire A Headbanger's Journey vertelt Bruce Dickinson, de zanger van Iron Maiden, hierover. Tijdens een concert, ongeacht de grootte van de zaal, mikt hij altijd op de achterste persoon op de achterste rij. Als díe persoon vervolgens het gevoel heeft dat hij de show ingezogen wordt, dan hangt er inderdaad iets in de lucht en verdwijnen alle proporties van een zaal. Dát is een concert.
Een leuk schoolvoorbeeld van zo'n gedeelde muzikale psychose was het concert van The Gossip in diezelfde Melkweg enkele maanden geleden. Hier enkele fragmenten uit dat concert:
Yr. Mangled Heart
Standing In The Way Of Control
Careless Whisper
Jealous Girls
Sex, drugs & rock 'n roll is een state of mind. Er hoeft niemand aan de crack te zitten, zolang er maar iets in de lucht zit. Jammer genoeg was dat woensdag bij Modest Mouse voor mij niet het geval.
*Waaronder ZKH Johnny Marr, destijds de gitarist van The Smiths en daardoor co-auteur van mijn alltime desert island favoriete nummers ooit.
** Een interessante, informatieve en goed gemaakte documantaire voor als je eens iets meer over metal wil weten en verder wil kijken dan de stereotypen. Als je echter juist wil lachen om suffe metalheads, dan is The Decline Of Western Civilisation: The Metal Years een aanrader.
donderdag, september 6
Heaven knows I'm miserable now.
Herman & Pauline vragen zich af: "Waarom lachen we zo enthousiast naar mensen die we veel liever een Chicago Curb Job zouden geven ?" Dat heb ik ook weleens, lieve lezer. Ik begrijp dan ook volledig waarom Morrissey op een zeker moment in zijn leven zijn hoofd onder zijn kussen stak en het er alleen nog onder vandaan haalde om cynische muziek te maken met een gladiool in zijn kontzak. Ik wil namelijk ook niets liever dan de hele dag op bed liggen en een beetje aan mijn kat ruiken met The Smiths op de achtergrond. Wat ongeveer op hetzelfde neerkomt.*
Ik lijd momenteel aan een wel heel destructieve vorm van emotionele zelfkastijding. Nou kent u mij al langer, lieve lezer, en weet u dat ik mezelf altijd al zieliger heb gevonden dan de meeste hongernegertjes, de fauna op de smeltende poolkappen en alle uitstervende berenrassen bij elkaar, maar het begint nu een beetje irritant te worden. De ironie is eraf.
Mijn dagelijkse leven voelt momenteel gewoon niet leuk. En 'leuk' is hier een subjectieve waarde die niks van doen heeft met de verhoudingsgewijs lagere levensleukheid van mensen wiens ledematen erafgescheurd zijn in vreselijke verkeersongevallen enzo. Ik heb geen lol in de dingen die ik doe, ik heb geen zin om mijn bed uit te komen, ik zit een beetje in de put. Echter, mijn leven is helemaal niet stom. Waarom heb ik dan permanent mijn Calimerodopje op en voelt het wel zo ?
Misschien denk ik wel teveel na. Zelfbewustzijn is okay, maar ik ben zo bezig met alle dingen in mijn hoofd dat ik geen ruimte meer overhoud. Ik rust niet meer uit als ik slaap en ik ben niet meer wakker als ik opsta. Ik maak me zo'n zorgen over alles. Wie ben ik? Wat doe ik hier? Waar is mijn Roddelflop?**
Ik ben bang voor de toekomst. Ik ben bang om ziek, eenzaam, werkloos, dik, blind en zeikerig te worden of te zijn. Ik kijk naar de mensen om me heen, en iedereen lijkt zijn zaakjes beter voor elkaar te hebben. Ik ben bang om de rest van mijn leven als laatste te worden gekozen met gym. Ik ben bang, ik maak me zorgen, ik heb geen rust. Ik wil in bed liggen met de deken over mijn hoofd. Maar dat kan niet.***
* Mijn kat ruikt naar gras en vers wasgoed.
** De Roddelflop is een tijdschrift uit Duckstad met de laatste nieuwtjes over Pamela Eenderson, Jennifer Loopneus en Brad Prittstift.
*** Voor andere mensen echter, zou het echter geen overbodige luxe zijn om hun leefwereld voortaan te beperken tot een paar vierkante meter dons. De nieuwe single van Britney Spears alsmede Kapot Erg van Daliano & Arzenio hadden wat mij betreft lekker tussen de vier muren van hun eigen hoofd mogen bijven.
woensdag, juli 4
EEN FOTO VAN HERA'S POES ! (En andere remedies tegen een zomerdepressie.)
Lieve lezer,
Om te voorkomen dat het zondvloedachtige weer van de laatste tijd ons zomergevoel de das om doet, bij deze van Hera, voor jou: zomergevoel in een potje. Voor een optimaal effect, schenk jezelf een glas verse muntthee of een straffe mojito in, geheel naar eigen inzicht en drankzucht. Zet de verwarming een graadje warmer, en draai de volgende nummers als achtergrondmuziek.
Buster Poidexter - Hot ! Hot ! Hot !
Miami Sound Machine - Conga
The Gypsy Kings - Bamboleo
Juanes - Camisa Negra
Dee-Lite - Groove Is In The Heart
De muziek is kazig als fuck, maar verdomme, het werkt. Wiebel nu een beetje met je heupen op je bureaustoel en kijk naar de volgende plaatjes. Niet perse zomers, wel aandoenlijk en goed tegen aanwaaiende dipjes.
Ikzelf zal het hard nodig hebben. Ik heb een paar dagen kamperen bij 15 graden max. in het vooruitzicht. Om nog maar niet te beginnen over het greppels graven. Joepie !
Kusjes,
Hera
Tropische vruchten, zoals bijvoorbeeld bananen, zijn ook heel zomers.
Het alles overtreffende bewijs dat Chris Cornell zowel muziek- als buikspiertechnisch echt op z'n best was ten tijde van Badmotorfinger.
Om te voorkomen dat het zondvloedachtige weer van de laatste tijd ons zomergevoel de das om doet, bij deze van Hera, voor jou: zomergevoel in een potje. Voor een optimaal effect, schenk jezelf een glas verse muntthee of een straffe mojito in, geheel naar eigen inzicht en drankzucht. Zet de verwarming een graadje warmer, en draai de volgende nummers als achtergrondmuziek.
Buster Poidexter - Hot ! Hot ! Hot !
Miami Sound Machine - Conga
The Gypsy Kings - Bamboleo
Juanes - Camisa Negra
Dee-Lite - Groove Is In The Heart
De muziek is kazig als fuck, maar verdomme, het werkt. Wiebel nu een beetje met je heupen op je bureaustoel en kijk naar de volgende plaatjes. Niet perse zomers, wel aandoenlijk en goed tegen aanwaaiende dipjes.
Ikzelf zal het hard nodig hebben. Ik heb een paar dagen kamperen bij 15 graden max. in het vooruitzicht. Om nog maar niet te beginnen over het greppels graven. Joepie !
Kusjes,
Hera
De cast van de nieuwe Harry Potter film.
Metalband Vader op een officiele persfoto.
(Ze zitten IN! DE! FUCKING! BOSJES! Jawel!)
(Ze zitten IN! DE! FUCKING! BOSJES! Jawel!)
Tropische vruchten, zoals bijvoorbeeld bananen, zijn ook heel zomers.
Het alles overtreffende bewijs dat Chris Cornell zowel muziek- als buikspiertechnisch echt op z'n best was ten tijde van Badmotorfinger.
En dan, last but not least, een foto van mijn poes.
P.s. Excuses voor de slechte poes-grap trouwens.
vrijdag, juni 29
Don't watch that. Watch this !
The Gossip
Zangeres Beth Ditto zou nieuwslezeres moeten worden. Heel fijne melodieuze spreekstem. On a related note, de zachte, donkere stem van Kele Okereke van Bloc Party zou fantastisch zijn voor luisterboeken. Trouwens, Standing In The Way Of Control heeft echtwel alle potentie om de Seven Nation Army van dit jaar te worden.
Standing In The Way Of Control
Don't Make Waves
The Klaxons
Eigenhandig verantwoordelijk voor het verhippen van de zonnebrilspeldjes die ik vroeger had als kind. Je wordt pas echt oud als de genante dingen uit je jeugd opeens hip zijn. Serieus, het is nu een kwestie van tijd voor de plateauzolen terugkomen. Ik zweer het je.
Gravity's Rainbow
Gravity's Rainbow (live @ Jools Holland)
Simian Mobile Disco
Dit jaar op DOUR. En ik wil het niet missen.
It's The Beat
Dizzee Rascal
Omdat er op deze wereld meer nummers met "Oi !" moeten beginnen. En omdat deze beat Pharell Williams met zijn trommeltjes keihard onder zijn kont schopt. En omdat rap met een Brits accent zo veel charmanter is. (Zie ook: Love Me Or Hate Me van Lady Sovereign.)
Fix Up, Look Sharp
The Long Blondes
De stem van zangeres Kate Jackson heeft alles in zich om schijtirritant te zijn maar is dat niet.
Giddy Stratospheres
Dan Le Sac & Scroobious Pip
Ja, mensen, hou eens op met die repetitive generic music. En ja, ondanks eerdere posts die misschien het tegendeel bewijzen, the Smiths is just a band. Voordat iemand het nodig vindt om die in te koppen. En zeg nou zelf, noise maken voor Detroit is echt stom.
Thou Shalt Always Kill
Interview met de heren over het nummer in kwestie
Ghosts
Of we nou godverdomme eens een keer kunnen ophouden met dat kutnummer van Snow Patrol. Het werkt namelijk op mijn kringspier. Dit nummer van Ghosts is ook muzakverantwoord en moedervriendelijk, maar dan wél leuk.
Stay The Night
Zangeres Beth Ditto zou nieuwslezeres moeten worden. Heel fijne melodieuze spreekstem. On a related note, de zachte, donkere stem van Kele Okereke van Bloc Party zou fantastisch zijn voor luisterboeken. Trouwens, Standing In The Way Of Control heeft echtwel alle potentie om de Seven Nation Army van dit jaar te worden.
Standing In The Way Of Control
Don't Make Waves
The Klaxons
Eigenhandig verantwoordelijk voor het verhippen van de zonnebrilspeldjes die ik vroeger had als kind. Je wordt pas echt oud als de genante dingen uit je jeugd opeens hip zijn. Serieus, het is nu een kwestie van tijd voor de plateauzolen terugkomen. Ik zweer het je.
Gravity's Rainbow
Gravity's Rainbow (live @ Jools Holland)
Simian Mobile Disco
Dit jaar op DOUR. En ik wil het niet missen.
It's The Beat
Dizzee Rascal
Omdat er op deze wereld meer nummers met "Oi !" moeten beginnen. En omdat deze beat Pharell Williams met zijn trommeltjes keihard onder zijn kont schopt. En omdat rap met een Brits accent zo veel charmanter is. (Zie ook: Love Me Or Hate Me van Lady Sovereign.)
Fix Up, Look Sharp
The Long Blondes
De stem van zangeres Kate Jackson heeft alles in zich om schijtirritant te zijn maar is dat niet.
Giddy Stratospheres
Dan Le Sac & Scroobious Pip
Ja, mensen, hou eens op met die repetitive generic music. En ja, ondanks eerdere posts die misschien het tegendeel bewijzen, the Smiths is just a band. Voordat iemand het nodig vindt om die in te koppen. En zeg nou zelf, noise maken voor Detroit is echt stom.
Thou Shalt Always Kill
Interview met de heren over het nummer in kwestie
Ghosts
Of we nou godverdomme eens een keer kunnen ophouden met dat kutnummer van Snow Patrol. Het werkt namelijk op mijn kringspier. Dit nummer van Ghosts is ook muzakverantwoord en moedervriendelijk, maar dan wél leuk.
Stay The Night
donderdag, mei 31
Zompige Weltschmerzcake.
In een aanval van hevige Weltschmerz en zorgjes over de inmiddels maandenlang aanhoudende pijn in mijn buik heb ik vanmiddag een cake gebakken. Niet zo van dat gehonger, we hebben het hier over een fatsoenlijke chocoladecake van het soort waar je een klein land in Afrika een jaar mee kan voeden - mits men voor die tijd niet al gestorven is aan scheurbuik.
Ik bak wel vaker iets, maar de aard van het baksel wordt bij mij altijd een beetje beperkt door de gebrekkige hoeveelheid keukengerei die ik tot mijn beschikking heb. Meestal werden dat dan hompen uit de 'hartige taarten met bladerdeeg'-familie, omdat ik nu eenmaal geen springvorm, mixer en/of keukentechnisch inzicht had. Een mixer had ik dit weekend gekocht (10 euro bij de HEMA en hij ronkt als een malle) en een cakevorm had ik nog van de vorige aanval van Weltschmerz; citroencake.
Een beslagkom had ik echter niet, en de spetters zaten nog aan het plafond van de keer dat ik brownies maakte in een slabak, dus dat stond als eerste op mijn boodschappenlijstje. Wat schetst mijn verbazing ? Bij de Blokker - mijns inziens toch de nr 1. kneuterige keukenboodschapjes winkel van Nederland- bleek men dus geen gewone beslagkommen te verkopen. Alleen een paar plastic gedrochten voor Sonjabakkerende huisvrouwen die uit morbide vetangst 1 muffin per keer bakken.
Stond ik dus weer met mijn nieuwe mixer een pan te mishandelen. En natuurlijk nestelden de restjes boter zich weer in onbereikbare gleufjes, want zo gaat dat. Maar ach, niet getreurd. Het beslag zag er goed uit, de mixter rauste alsof ik er een boot mee had kunnen aandrijven en
ik heb al met al niets cruciaals (het laatste ei, de geraspte chocolade) uit mijn handen laten vallen.
En toen stond de cake in de oven. Het lijkt een kwestie van afwachten, maar schijn bedriegt. Totdat ik in het bezit ben van een functionerende afwasmachine zal er waarschijnlijk geen chocoladecake uit mijn handen komen. Want als er iets noodzakelijk is voor het succesvol bakken van wat dan ook - en chocoladecakes in het bijzonder - is het niet een mixer of on-dwergachtige beslagkom, het is de afwasmachine. Het aanrecht stond vol met allehande bakjes en pannen, allemaal ondergesmeerd met gesmolten boter, geraspte chocolade of pasta van gisteren, en dat krijg je niet zomaar schoon.
Natuurlijk hadden de bovenburen weer eens zo lang staan douchen dat er geen warm water meer was in de keuken. En geloof me, de eerdergenoemde beslagpan met onbereikbare botergleufjes schoonmaken met ijskoud water, dat werkt niet. Uiteindelijk, met behulp van de waterkoker - slechts éénmaal mijn handen gebrand, lieve lezers - heb ik de afwas schoongekregen. Mijn zorgvuldig opgebouwde Zen-stemming was inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen.
En het eindresultaat ? Als straf voor het zomaar gebruiken van een op 'chocoladecake' gegoogled recept, bleek dat de baktijd en temperatuur gerust verdubbeld hadden mogen worden. Maar, het eindresultaat mag er wezen. Hij staat af te koelen. En wat ik tot nu toe geproeft heb smaakt als een zompige chocolademousse. En dat lijkt me prima.
Ik geloof helemaal niet in van die vrouwenstereotypen over PMS, endorfine en chocolade, maar al met al heeft mijn bak zompige chocomodder me toch een leuk middagje van de straat gehouden. En nu maar hopen dat de dokter maandag goed nieuws heeft.
Ik bak wel vaker iets, maar de aard van het baksel wordt bij mij altijd een beetje beperkt door de gebrekkige hoeveelheid keukengerei die ik tot mijn beschikking heb. Meestal werden dat dan hompen uit de 'hartige taarten met bladerdeeg'-familie, omdat ik nu eenmaal geen springvorm, mixer en/of keukentechnisch inzicht had. Een mixer had ik dit weekend gekocht (10 euro bij de HEMA en hij ronkt als een malle) en een cakevorm had ik nog van de vorige aanval van Weltschmerz; citroencake.
Een beslagkom had ik echter niet, en de spetters zaten nog aan het plafond van de keer dat ik brownies maakte in een slabak, dus dat stond als eerste op mijn boodschappenlijstje. Wat schetst mijn verbazing ? Bij de Blokker - mijns inziens toch de nr 1. kneuterige keukenboodschapjes winkel van Nederland- bleek men dus geen gewone beslagkommen te verkopen. Alleen een paar plastic gedrochten voor Sonjabakkerende huisvrouwen die uit morbide vetangst 1 muffin per keer bakken.
Stond ik dus weer met mijn nieuwe mixer een pan te mishandelen. En natuurlijk nestelden de restjes boter zich weer in onbereikbare gleufjes, want zo gaat dat. Maar ach, niet getreurd. Het beslag zag er goed uit, de mixter rauste alsof ik er een boot mee had kunnen aandrijven en
ik heb al met al niets cruciaals (het laatste ei, de geraspte chocolade) uit mijn handen laten vallen.
En toen stond de cake in de oven. Het lijkt een kwestie van afwachten, maar schijn bedriegt. Totdat ik in het bezit ben van een functionerende afwasmachine zal er waarschijnlijk geen chocoladecake uit mijn handen komen. Want als er iets noodzakelijk is voor het succesvol bakken van wat dan ook - en chocoladecakes in het bijzonder - is het niet een mixer of on-dwergachtige beslagkom, het is de afwasmachine. Het aanrecht stond vol met allehande bakjes en pannen, allemaal ondergesmeerd met gesmolten boter, geraspte chocolade of pasta van gisteren, en dat krijg je niet zomaar schoon.
Natuurlijk hadden de bovenburen weer eens zo lang staan douchen dat er geen warm water meer was in de keuken. En geloof me, de eerdergenoemde beslagpan met onbereikbare botergleufjes schoonmaken met ijskoud water, dat werkt niet. Uiteindelijk, met behulp van de waterkoker - slechts éénmaal mijn handen gebrand, lieve lezers - heb ik de afwas schoongekregen. Mijn zorgvuldig opgebouwde Zen-stemming was inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen.
En het eindresultaat ? Als straf voor het zomaar gebruiken van een op 'chocoladecake' gegoogled recept, bleek dat de baktijd en temperatuur gerust verdubbeld hadden mogen worden. Maar, het eindresultaat mag er wezen. Hij staat af te koelen. En wat ik tot nu toe geproeft heb smaakt als een zompige chocolademousse. En dat lijkt me prima.
Ik geloof helemaal niet in van die vrouwenstereotypen over PMS, endorfine en chocolade, maar al met al heeft mijn bak zompige chocomodder me toch een leuk middagje van de straat gehouden. En nu maar hopen dat de dokter maandag goed nieuws heeft.
woensdag, mei 23
Bokito Gate.
Het is nu al weer een paar dagen sinds Het Incident. Nederland is in de ban van Bokito. De schuldvraag wordt natiebreed uitgemeten, blonde presentatrices op de commerciele zenders gooien met modder en ijsbeertje Knut krijgt en passent ook een sneer mee. En ik ? Ik wacht op de eerste Bokito-grap.
dinsdag, mei 15
Gezondheidsmaffia.
Vroeger bad men: "Geef ons heden ons dagelijks brood". Met de huidige secularisatie is er een nieuwe religie: wetenschappelijke voedseladviezen. "Geef ons heden het cholesterolverlagend, koolhydraat-arm brood even door, en als je toch bezig bent, vermenigvuldig die zalm eens, beste Jezus. Een waardevolle bron van Omega 3 vetzuren !"
Als ik de reclames mag geloven is de gemiddelde Nederlander tegenwoordig morbide obees met een cholesterolwaarde ter hoogte van het BNP van een gemiddeld Balkanland en een stoelgang waar de pieren nog geen pap van lusten. Als ik mezelf mag geloven, denk ik: rot allemaal toch lekker op met je bifide troetelbacteriën. Als het allemaal daadwerkelijk zo schrijnend was, onze klaarblijkelijk disfunctionerende stoelgang en uit de hartkleppen tetterende vetzucht, dan hadden we onzelf toch allang uit de markt geëvolueerd ?
Bepaalde dingen in het leven zijn inderdaad slecht. Niet bewegen is slecht. Meerdere malen per week McDonalds eten is slecht. Roken is slecht. Teveel drinken is slecht. Mijn overbuurman is overleden omdat zijn dieet van koffie, whisky en shag een fatale maagbloeding heeft veroorzaakt. Dat wens ik niemand toe, maar dit was te voorkomen geweest. Dat weet iedereen. Dat is basale kennis over menselijke gezondheid. Sommige dingen zijn gewoon écht, onomstotelijk slecht. Maar krijg je echt kanker als je de verkoolde hoekjes niet van je geroosterde broodje afsnijdt ? Ik weet het zo net nog niet.
Nog zoiets: als inwoners van een van de rijkste landen ter wereld, hoeven wij toch niet bepaald bang te zijn voor scheurbuik, lijkt me. Waarom slikken dan zoveel mensen additionele vitamines ? Nederlanders krijgen dagelijks heus genoeg binnen, je maakt mij niet wijs dat onze Nederlandse voeding fundamenteel ontoereikend is. Uitzonderingen daargelaten. En als onze voeding ontoereikend is, hoe komt het dan dat er in Afrika (een behoorlijk biergistpilvrij continent, lijkt me zo) nogsteeds mensen in leven zijn, ondankt het feit dat ze het daar voor een week moeten doen met drie kalebassen en een oude schoen op een familie van 28 mensen ? Kindjes in Afrika hebben een gebrekkige voeding. Volwassen Nederlandse mensen zijn zielige huilies die zich graag dingen laten aanleuren door de reclame. En die extra vitamine C ? Die plas je gewoon weer uit.
Want zo gaat dat. Wist hier iemand van het bestaan van het wondermiddel Omega 3 vetzuren voordat Unilever verzon dat wij dat gingen weten ? Omega 3 is namelijk gewoon levertraan. En sommige mensen namen dat. En anderen niet. Totdat men verzon dat wij het niet meer gingen redden in deze hectische moderne wereld zonder Omega 3 vetzuren. En wat doet men dan ? Dan komen er mooie campagnes met mannen in witte jassen, die zeggen dat "onderzoek heeft uitgewezen" dat je dik en lelijk wordt zonder hun pillen/poeders/schijtyoghurt.
Psychologische experimenten hebben uitgewezen dat mensen veel sneller dingen van iemand aannemen als die persoon een witte jas aanheeft. Draagt de persoon een knullige Cosbysweater dan is het gewoon een vervelende bemoeial met aandelen in de Reformwinkel, maar wordt de trui verwisseld voor een doktersjas, DAN is men opeens bereid te geloven dat wij Nederlanders ongebreidelde gezondheidsrisico's lopen, die slechts ternauwernood af te wenden zijn door offerandes van teilen Omega 3 aan de Oppergod van de Cholesterol.
Ik denk dat het allemaal met zo'n vaart niet loopt. Als ik naar de universiteit wandel, in plaats van de tram te nemen, en nu nog een appeltje neem zit het met mij wel goed. Het feit dat ik inmiddels brildragend ben was toch niet af te wenden geweest met vitamine A compressen, en gelukkig schijt ik als een malle. Mensen zouden eens moeten ophouden met zich alles maar laten aan te leuren door de voedselindustrie. Ja, er zijn grote regels over dingen die goed of slecht voor je zijn, maar die hele biergistpillen/Omega 3/bifiduscultuur-onzin is alleen maar slecht voor je portemonee.
Er is geen magische truuk om opeens kankerloos 100 te worden. (Wie de fuck wil er uberhaupt honderd worden ? Maar dat terzijde.) En als je cholesterol niet dichtslibt dan is er wel wat anders. Ziek en oud worden we op een gegeven moment allemaal, en dat is gewoon niet af te wenden, hoeveel moeite je ook doet. Gezond verstand, dat zouden ze eens in pillen moeten gaan stoppen. En tot die tijd, neem nog eens een appeltje. Da's goed voor je.* En als ik zelf dik en lelijk ben, denk ik er vast anders over.
* Al las ik laatst weer een of ander vernietigend artikel in de Volkskrant over tandbedervende vruchtsuikers en teleurstellende vitamine C waarden. En van opgewarmde spinazie krijg je tegenwoordig ook al geen kanker meer. Dus waar doen we het allemaal nog voor ?
Als ik de reclames mag geloven is de gemiddelde Nederlander tegenwoordig morbide obees met een cholesterolwaarde ter hoogte van het BNP van een gemiddeld Balkanland en een stoelgang waar de pieren nog geen pap van lusten. Als ik mezelf mag geloven, denk ik: rot allemaal toch lekker op met je bifide troetelbacteriën. Als het allemaal daadwerkelijk zo schrijnend was, onze klaarblijkelijk disfunctionerende stoelgang en uit de hartkleppen tetterende vetzucht, dan hadden we onzelf toch allang uit de markt geëvolueerd ?
Bepaalde dingen in het leven zijn inderdaad slecht. Niet bewegen is slecht. Meerdere malen per week McDonalds eten is slecht. Roken is slecht. Teveel drinken is slecht. Mijn overbuurman is overleden omdat zijn dieet van koffie, whisky en shag een fatale maagbloeding heeft veroorzaakt. Dat wens ik niemand toe, maar dit was te voorkomen geweest. Dat weet iedereen. Dat is basale kennis over menselijke gezondheid. Sommige dingen zijn gewoon écht, onomstotelijk slecht. Maar krijg je echt kanker als je de verkoolde hoekjes niet van je geroosterde broodje afsnijdt ? Ik weet het zo net nog niet.
Nog zoiets: als inwoners van een van de rijkste landen ter wereld, hoeven wij toch niet bepaald bang te zijn voor scheurbuik, lijkt me. Waarom slikken dan zoveel mensen additionele vitamines ? Nederlanders krijgen dagelijks heus genoeg binnen, je maakt mij niet wijs dat onze Nederlandse voeding fundamenteel ontoereikend is. Uitzonderingen daargelaten. En als onze voeding ontoereikend is, hoe komt het dan dat er in Afrika (een behoorlijk biergistpilvrij continent, lijkt me zo) nogsteeds mensen in leven zijn, ondankt het feit dat ze het daar voor een week moeten doen met drie kalebassen en een oude schoen op een familie van 28 mensen ? Kindjes in Afrika hebben een gebrekkige voeding. Volwassen Nederlandse mensen zijn zielige huilies die zich graag dingen laten aanleuren door de reclame. En die extra vitamine C ? Die plas je gewoon weer uit.
Want zo gaat dat. Wist hier iemand van het bestaan van het wondermiddel Omega 3 vetzuren voordat Unilever verzon dat wij dat gingen weten ? Omega 3 is namelijk gewoon levertraan. En sommige mensen namen dat. En anderen niet. Totdat men verzon dat wij het niet meer gingen redden in deze hectische moderne wereld zonder Omega 3 vetzuren. En wat doet men dan ? Dan komen er mooie campagnes met mannen in witte jassen, die zeggen dat "onderzoek heeft uitgewezen" dat je dik en lelijk wordt zonder hun pillen/poeders/schijtyoghurt.
Psychologische experimenten hebben uitgewezen dat mensen veel sneller dingen van iemand aannemen als die persoon een witte jas aanheeft. Draagt de persoon een knullige Cosbysweater dan is het gewoon een vervelende bemoeial met aandelen in de Reformwinkel, maar wordt de trui verwisseld voor een doktersjas, DAN is men opeens bereid te geloven dat wij Nederlanders ongebreidelde gezondheidsrisico's lopen, die slechts ternauwernood af te wenden zijn door offerandes van teilen Omega 3 aan de Oppergod van de Cholesterol.
Ik denk dat het allemaal met zo'n vaart niet loopt. Als ik naar de universiteit wandel, in plaats van de tram te nemen, en nu nog een appeltje neem zit het met mij wel goed. Het feit dat ik inmiddels brildragend ben was toch niet af te wenden geweest met vitamine A compressen, en gelukkig schijt ik als een malle. Mensen zouden eens moeten ophouden met zich alles maar laten aan te leuren door de voedselindustrie. Ja, er zijn grote regels over dingen die goed of slecht voor je zijn, maar die hele biergistpillen/Omega 3/bifiduscultuur-onzin is alleen maar slecht voor je portemonee.
Er is geen magische truuk om opeens kankerloos 100 te worden. (Wie de fuck wil er uberhaupt honderd worden ? Maar dat terzijde.) En als je cholesterol niet dichtslibt dan is er wel wat anders. Ziek en oud worden we op een gegeven moment allemaal, en dat is gewoon niet af te wenden, hoeveel moeite je ook doet. Gezond verstand, dat zouden ze eens in pillen moeten gaan stoppen. En tot die tijd, neem nog eens een appeltje. Da's goed voor je.* En als ik zelf dik en lelijk ben, denk ik er vast anders over.
* Al las ik laatst weer een of ander vernietigend artikel in de Volkskrant over tandbedervende vruchtsuikers en teleurstellende vitamine C waarden. En van opgewarmde spinazie krijg je tegenwoordig ook al geen kanker meer. Dus waar doen we het allemaal nog voor ?
maandag, mei 14
Hera is een burgerkut.
Op een gegeven moment in je leven ga je dingen doen die andere mensen burgerlijk vinden. Een huis, golden retriever of Volvo Stationcar kopen. Stoppen met je werk. Lekker op de bank met een kop thee en koekjes de finale van Hollands Next Top Model kijken.* Plezier beleven aan het opnieuw inruimen van je keukenkastjes of het optuigen van een kerstboom. Of, zoals in mijn geval: samenwonen. Een beslissing die aan sommige mensen de neusophalende reactie "Jakkes Hera, wat burgerlijk" ontlokte.
Ondanks vruchteloze pogingen van instituten als Volkskrant Magazine en de Esta om 'cocoonen' en 'slow food' tot nieuwe trend te verheffen is 'burgerlijk' klaarblijkelijk nogsteeds gewoon stom. Samenwonen is burgerlijk. En burgerlijk is verwerpelijk. Als ik 'burgerlijk' google, kom ik op weblogs van dertigers in Vinexwijken tegen die zich geroepen voelen om hun keuzes te verdedigen tegen de massa's die hen uitmaken voor burgerlijk: "Ja, ik heb een kerstboom, kind en bakfiets, maar ik ben gelukkig. Noem me maar burgerlijk." Baas In Eigen Vinexwijk, zeg maar.
Maar, als burgerlijk zijn klaarblijkelijk stom is, wat is dan cool ? Een neukertje/open relatie/single zijn/naar parenclubs gaan als tegenhanger van suf samenwonen ? Doordeweeks whisky hijsen, onverwachte vakanties naar Barbados, XTC slikken, ontslagen worden en/of een leguaan/varkentje/Shetlandpony als huisdier, is dat beter dan op je nieuwe Ikeabank naar het Eurovisie Song Festival kijken ? Voor zover ik kan zien leggen deze on-burgerlijke bezigheden bij oplopende frequentie en leeftijd het in populariteit toch echt af tegen de zo verwerpelijke pensoenfondsen, placemats en petunia's.
Ook ondergetekende is vaak genoeg door scharrels naar huis gerold, alwaar bij aankomst bleek dat de uitgehongerde Shetlandpony uit pure ellende maar aan de whisky en XTC begonnen was. (Niet menselijks is mij vreemd, lieve lezers.) Want soms moet dat. Soms moet er gewoon fatalistisch gedronken of geneukt worden.** Net zo goed als er soms moet worden samengewoond of keukenkastjes op moeten worden gehangen. Als ik na jaren van whiskytikken en rondhoereren opeens de man van mijn leven vind, die voorstelt dat ik bij hem intrek op het moment dat ik eigenlijk naarstig op zoek was naar een nieuwe kamer, dan ben ik toch gek om dat niet te doen ? Niks "Bwaaah, burgerlijk", da's gewoon harstikke leuk.
En zo is het maar net: in ieder mens schuilt een Oprah Winfrey en een Anna Nicole Smith. Iedereen is in meer of mindere mate burgerlijk of fatalistisch slempende. Laat morele oordelen over het leven van anderen alsjeblieft aan Dr. Phil over, en neem nog een glas wijn. World peace.
En zo bevond ik mij dit weekend opeens in de Ikea, alwaar ik enkele hoogst burgerlijke artikelen aanschafte. En daar moet natuurlijk mee gepimpt worden.
De keuken/badkamer met de Nieuwe Rode Badmat en de Vet Handige Opklaptafel op drie uur, in dichtgeklåpptå toestand.
Het opgeleukte keukenblad met nieuwe ophangstang met håndige håken. In het hoekje mijn trots: het rode espressoapparaat.
En bij gebrek aan golden retriever, hier enkele plaatjes van onze liefdesbaby: kat Mucha.
* Vanavond bij RTL, en dan vooral niet op Sabrina stemmen, omdat ze overkomt alsof ze de andere modellen het liefste met vleeshaken zou bewerken.
** De Shetlandpony bleef ongedeerd, maakt u zich vooral geen zorgen.
Ondanks vruchteloze pogingen van instituten als Volkskrant Magazine en de Esta om 'cocoonen' en 'slow food' tot nieuwe trend te verheffen is 'burgerlijk' klaarblijkelijk nogsteeds gewoon stom. Samenwonen is burgerlijk. En burgerlijk is verwerpelijk. Als ik 'burgerlijk' google, kom ik op weblogs van dertigers in Vinexwijken tegen die zich geroepen voelen om hun keuzes te verdedigen tegen de massa's die hen uitmaken voor burgerlijk: "Ja, ik heb een kerstboom, kind en bakfiets, maar ik ben gelukkig. Noem me maar burgerlijk." Baas In Eigen Vinexwijk, zeg maar.
Maar, als burgerlijk zijn klaarblijkelijk stom is, wat is dan cool ? Een neukertje/open relatie/single zijn/naar parenclubs gaan als tegenhanger van suf samenwonen ? Doordeweeks whisky hijsen, onverwachte vakanties naar Barbados, XTC slikken, ontslagen worden en/of een leguaan/varkentje/Shetlandpony als huisdier, is dat beter dan op je nieuwe Ikeabank naar het Eurovisie Song Festival kijken ? Voor zover ik kan zien leggen deze on-burgerlijke bezigheden bij oplopende frequentie en leeftijd het in populariteit toch echt af tegen de zo verwerpelijke pensoenfondsen, placemats en petunia's.
Ook ondergetekende is vaak genoeg door scharrels naar huis gerold, alwaar bij aankomst bleek dat de uitgehongerde Shetlandpony uit pure ellende maar aan de whisky en XTC begonnen was. (Niet menselijks is mij vreemd, lieve lezers.) Want soms moet dat. Soms moet er gewoon fatalistisch gedronken of geneukt worden.** Net zo goed als er soms moet worden samengewoond of keukenkastjes op moeten worden gehangen. Als ik na jaren van whiskytikken en rondhoereren opeens de man van mijn leven vind, die voorstelt dat ik bij hem intrek op het moment dat ik eigenlijk naarstig op zoek was naar een nieuwe kamer, dan ben ik toch gek om dat niet te doen ? Niks "Bwaaah, burgerlijk", da's gewoon harstikke leuk.
En zo is het maar net: in ieder mens schuilt een Oprah Winfrey en een Anna Nicole Smith. Iedereen is in meer of mindere mate burgerlijk of fatalistisch slempende. Laat morele oordelen over het leven van anderen alsjeblieft aan Dr. Phil over, en neem nog een glas wijn. World peace.
En zo bevond ik mij dit weekend opeens in de Ikea, alwaar ik enkele hoogst burgerlijke artikelen aanschafte. En daar moet natuurlijk mee gepimpt worden.
De keuken/badkamer met de Nieuwe Rode Badmat en de Vet Handige Opklaptafel op drie uur, in dichtgeklåpptå toestand. 
Het opgeleukte keukenblad met nieuwe ophangstang met håndige håken. In het hoekje mijn trots: het rode espressoapparaat.
En bij gebrek aan golden retriever, hier enkele plaatjes van onze liefdesbaby: kat Mucha. * Vanavond bij RTL, en dan vooral niet op Sabrina stemmen, omdat ze overkomt alsof ze de andere modellen het liefste met vleeshaken zou bewerken.
** De Shetlandpony bleef ongedeerd, maakt u zich vooral geen zorgen.
zaterdag, mei 12
Ik ben hipper dan een Cosby Sweater.
Dit is een Cosby sweater.
En hier is mijn lichtelijk kazige stuk over Cold War Kids. Moraal van het verhaal: allemaal naar Cold War Kids luisteren, da's leuk. En als je toch druk bezig bent met up to date blijven, check dan meteen de nieuwe van de Jeugd van Tegenwoordig. Ik voel me momenteel sowieso tien jaar jonger dan ik eigenlijk ben omdat ik snap wat koetjesrepen inhoudt.
Ik ben momenteel gewoon even heel down met de hipheid, mensen.
zondag, mei 6
U kent hem wel, de nieuwe Jezus.
Zoals sommigen van u misschien al duidelijk was, ben ik erg gek op The Smiths. Zoals dat wel vaker het geval is met fundamentalisten ben ik logischerwijs doorgaans wat minder gecharmeerd van covers van Smiths nummers. Ik waardeer de moeite, maar uiteindelijk is er geen andere god dan The Smiths. En Morrissey is hun profeet.
Als je op Hypemachine eens 'Smiths cover' intikt, dan krijg je een bak ellende over je uitgestort. Maar voor ik die beerput open trek, eerst even veren in pluim-verdienende-bipsen steken: Hypemachine is fantastisch. Het is een online vergaarbak van Mp3s die mensen op hun weblog posten. Wat Hypemachine vervolgens doet is die links verzamelen. (Ideaal voor het vinden van gelekte nieuwe Arctic Monkeys nummers, de laatste hit van the Klaxons of in dit geval dus Smiths covers.) Als je in de lijst met artikelen op 'listen' klikt, krijg je een popup met de Hypemachine Player en kun je naar het desbetreffende nummer luisteren. Als je op 'read article' klikt, word je doorgelinkt naar het artikel op de weblog van de persoon die het nummer heeft gepost en kun je vaak via de rechtermuisknop het nummer in kwestie opslaan.
Maar, dat terzijde. We hadden het over Smiths covers. In de categorie "I just threw up in my mouth a little": de Coldplay cover van Stop Me If You Think That You've Heard This One Before, How Soon Is Now, door t.a.t.u. en de Nouvelle Vague cover van Sweet And Tender Hooligan. (Allen ook luisterbaar via Hypemachine.) Het is makkelijk om deze covers af te zeiken, ik weet het - alle mensen die Coldplay nog oprecht leuk vonden na het Buena Vista Social Club incident zijn door UNESCO ter bescherming op een rode lijst gezet.
Ook t.a.t.u. heeft door de jaren heen ook een beetje aan relevantie ingeboet. Roodharige russische lesbiënnes of geen roodharige russische lesbiënnes, als in de tussentijd Lordi het Eurovisie Song Festival wint, Keith Richards uit een klapperboom dondert en Kristen Dunst het tegenwoordig met Johnny Borrel doet, verval je enkele zelfmoordpogingen van Britney Spears later toch een beetje in de vergetelheid.
Dan Nouvelle Vague, need I say more. Die zouden zelfs Angel of Death van Slayer kunnen verskyradioïseren zonder dat er ook maar iemand een zweetoksel zou krijgen. Al merk ik bij mezelf dat ik toch eerder snijneigingen krijg bij de Nouvelle Vague versie van Love Will Tear Us Apart, dan bij het a-zonnige origineel van Joy Division.
Maar ach, van alle bands heb je nasty covers en een lekker potje ergeren is ook goed voor de doorbloeding. There's A Light That Never Goes Out is het nummer van the Smiths dat al met al het meest gecoverd wordt. Als jezelf serieus nemende muzikant slash Smiths fan schijn je er op een zeker moment niet meer onder uit te komen om eens een gooi met de pet te doen. Dat levert dingen op als There's A Light That Never Goes Out door Nada Surf, bijvoorbeeld. Of de versie van Noel Gallager. Aardige pogingen. En het barst van de aardige pogingen in het hoekje Smiths covers. This Charming Man van Death Cab By Cutie is hier wat mij betreft eerder Green Day dan geniaal, maar desalniettemin best geinig. Net als Please Please Please Let Me Get What I Want door Muse.
Maar, puntje bij paaltje is de Jeff Buckley cover van I Know It's Over de eerste cover van een Smiths nummer die ik echt kan waarderen als op zichzelf staand nummer. Zonder me aan te willen sluiten bij de krijsende horden met rieken en hooivorken die Buckley post mortem tot nieuwe Jezus hebben uitgeroepen* vind ik het gewoon echt mooi gedaan. Deze opname is ooit gemaakt voor een radioshow in 1995, maar sneuvelde in de eindmix, en is nooit uitgezonden. Vervolgens is het nu, bijna 10 jaar na het overlijden van Buckley, uit de motteballen getrokken om als kroontje te prijken op het binnenkort te verschijnen Greatest Hits-achtige 'Oh Nee, Buckley Is Echt Al Tien Jaar Dood, Wat Jammer'-album. Luisteren dat nummer, beste mensen.
---
Ik ben uberhaupt niet zo van de krijsende horden en religieus fanatisme, om eerlijk te zijn. Hysterische mensen die bij elke scheet aan de andere kant van het kanaal "NIEUWE ARCTIC MONKEYS/LILY ALLEN/JEZUS" roepen zijn niet mijn homeboys. Ik ben te traag voor dat soort dingen, ik ontdek de nieuwe Jezus altijd pas als iedereen al lang overgeschakeld is naar de nieuwe Mohammed. Soms zit er wel een kern van waarheid in (Cold War Kids bijvoorbeeld, checkt allen uit die band), meestal is het gewoon vermoeiend.
En als mensen dan tegen me zeggen: "Maar Hera, jij bent toch ook een devotionele volgeling van Morrissey ? Wie ben jij dan om besmuikt te giechelen om Buckley-fanaten ?" dan giechel ik nog maar eens besmuikt en zeg ik volmondig: Lieve mensen, datgene waar je heel erg tegen bent, ben je zelf.** Ik mag hopen dat ik nog lang de ironie zal kunnen blijven inzien van doorslaand feminisme en religieuze muziekfans zonder in te boeten aan mijn vrouwelijke idealen en liefde voor The Smiths. Zelfspot mag er wezen, beste mensen. En het nummer van Buckley ook.
* Er is maar één Jezus, en dat is Morrissey. Obviously.
** Tevens schijnt zelfspot iets typisch vrouwelijks te zijn omdat vrouwen te laag in sociale rang staan om weg te kunnen komen met grappen over daadwerkelijk relevante personen zoals mannen. Allochtonen maken om dezelfde reden ook alleen grappen over allochtonen, aldus de Opzij.
zaterdag, april 7
zondag, maart 11
vrijdag, maart 9
Jakkes.
Man in de trein aan de telefoon:
"Pauline heeft onrustige cellen in haar baarmoeder. Tja, niet zo gek als je weet wat die er allemaal in schuift."
"Pauline heeft onrustige cellen in haar baarmoeder. Tja, niet zo gek als je weet wat die er allemaal in schuift."
woensdag, maart 7
Stay away from the Chardonnay !
De nieuwe cd 'Back To Black' van Amy Winehouse is tof. Ik zit in een 1960s girlgroup fase en het is altijd leuk om te ontdekken dat er meer mensen zijn die dat hebben. Vooral als ze vervolgens zelf toffe cds gaan uitbrengen waarbij dat duidelijk te horen is en waar ik dan weer jaloers op word dat ik ze zelf niet gemaakt heb.
Amy zingt trouwens niet alleen leuk, ze is ook hilarisch. (Tevens drinkt ze teveel en is ze anorectisch en manisch-depressief, maar dat terzijde.) Een paar maanden geleden was ze te gast in het Britse pop-comedy programma Never Mind The Buzzcocks, alwaar ze lichtelijk aangeschoten ontzettend aandoenlijk zit te wezen. Gelukkig staat de volledige aflevering op YouTube, zodat men zich integraal kan bescheuren.
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
De manier waarop ze praat alleen al, maakt dat ik haar wil omhelzen en platknuffelen. Ze zegt geen "thanks", maar meer een soort verveeld, plat-Engels "fanks". Zoals de presentator op de Brit Awards zei: "A woman who has one of the best voices on our planet...when she's singing. When she's talking, she sounds like a cab driver."
Ik heb gewoon een zwak voor Amy en haar maffe accent. Hilarisch moment: presentator Simon Amstell suggereert dat het leuk zou zijn als Amy een duet zou opnemen met Katie Melua. Amy's reactie: "I'd ra'er have cat-aids, fank yer." Ik geloof dat ik de aflevering inmiddels al een keer of vier gezien heb, en hij blijft grappig. Per keer dat je 'm ziet valt je weer iets nieuws op.
Natuurlijk is Amy niet de nieuwe Morrissey, maar ze is wel hilarisch. En dat wou ik jullie niet onthouden. In deze tijd van grote muzikale turbulentie (Britney Spears als kale anti-christ, Linkin' Park op Pinkpop) is hilariteit altijd welkom, dacht ik zo.
zondag, februari 4
Claim to fame.
Gisteravond verorberde ik een bijzonder lekkere honing-noten-reep, gemaakt van biologisch geteelde pinda's, die eigenlijk voorbestemd was om in de maag van Jared Leto te verdwijnen. Soms heb je dat.
maandag, januari 29
The long and winding road.
vtIk ben momenteel mateloos gefascineerd door de manier waarop diverse bands en artiesten met elkaar in verband staan en hoe je op die manier eindeloos kan verdwalen in muziek. Dankzij YouTube kan je tegenwoordig letterlijk verdwalen. Je begint met iets nieuws, bijvoorbeeld the Kooks, en je gaat kijken. Je klikt door via the Libertines. The Clash. The Smiths. Onvermijdelijk, the New York Dolls, Rolling Stones, terug naar de the Shangri-La's en om opeens eindigen bij Blondie en dan vervolgens via Nina Hagen en the Ramones weer dieper het doolhof in duiken.
Ik begon op een gegeven moment met vreselijk veel naar The Smiths luisteren. Logischerwijs volgde het solowerk van Morrissey. Morrissey is gek op de zangeres Sandy Shaw. Deze dame won ooit in 1967 het Eurovisie Song Festival met Puppet On A String. Bepaalde Smiths' nummers, zoals bijvoorbeeld Girlfriend In A Coma, zijn heel erg geinspireerd op die dancehall-stijl van Shaw. Shaw en Morrissey raakten bevriend, en zij heeft op een gegeven moment zelfs nog bij Top of the Pops Hand In Glove gezongen, begeleid door The Smiths. (Morrissey zelf staat bij deze opname buiten beeld zielsgelukkig te wezen.)
Ook werkte Sandy Shaw mee aan het kinderprogramma Charlie's Bus, waar de Smiths ooit ook langskwamen. Wat meteen een hilarisch tvmoment oplevert. Morrissey, Marr en een schoolklas in een dubbeldekker. Een meisje vraagt aan Morrissey: "Where are we going ?" Morrissey antwoordt: "We're all going mad", waarop het meisje beteuterd zegt: "I thought we're going to Kew Gardens." (Mijn hypothese: Morrissey is eerder humoristisch dan depressief.)
Ik ben een beetje gaan rondneuzen naar sixtieszangeresjes, om uit te komen bij een stel ontzettend toffe video's van Brigitte Bardot. Heeft verder weinig met Shaw te maken, maar de video's zijn stuk voor stuk zo ontzettend gaaf dat ik ze de goegemeente niet wil onthouden. Brigitte Bardot & Serge Gainsbourg - Comic Strip
Brigitte Bardot & Serge Gainsbourg - Bonnie & Clyde
Brigitte Bardot - Harley Davidson
Een andere band waar Morrissey van jongs af aan ontzettend fan van is geweest zijn The New York Dolls. Hij is een lange tijd fanclubvoorzitter van de Britse New York Dolls Fanclub geweest, en bracht in 1981 een biografie van de Dolls uit. In 2004 was het Morrissey die er hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor was dat de New York Dolls na hun uit elkaar gaan in 1977 weer bij elkaar kwamen. Hij nodigde ze uit om op het door hem geprogrammeerde Meltdown Festival in Londen te komen spelen.
David Johansson (zanger), Sylvain Sylvain (gitarist) en Arthur "Killer" Kane (bassist) waren de enige Dolls uit de oude bezetting die nog over waren. Drummer Billy Murcia overleed voor het uitbrengen van de eerste plaat, gitarist Johnny Thunders en nieuwe drummer Jerry Nolan overleden beiden begin jaren negentig. Aangevuld met nieuwe muzikanten, waaronder Libertines-drummer Gary Powell (tegenwoordig drummer van Dirty Pretty Things), speelden de heren de zaal plat bij hun reunieoptreden. Kort na dit optreden overleed Arthur Kane aan leukemie, waarvan hij niet wist dat hij het had.
Los van alle tragedies zijn de Dolls sinds een tijdje dus weer bij elkaar en touren ze weer. Ik heb ze dit jaar gezien (briljant ! superlatieven !) en momenteel ben ik een biografie over ze aan het lezen om me een beetje te verdiepen in de bands die op hun muziek van invloed zijn geweest. David Johanson kon het namelijk niet laten om verwijzingen naar die bands in zijn eigen nummers te stoppen. Luister eens naar Looking For A Kiss, en dan naar The Shangri-La's - Give Him A Great Big Kiss.
De New York Dolls speelden sowieso graag covers van bands die ze goed vonden, bijvoorbeeld Seven Day Weekend van Gary U.S. Bonds. Hier een versie van The Heartbreakers, omdat ik geen filmpje van de Dolls kon vinden. En de Heartbreakers zijn dus niet die van Tom Petty & the -, maar apres-Dolls band van Johnny Thunders en Jerry Nolan die ook the Heartbreakers heet. Ook leuk is de Bo Diddley cover van Pills, uitgevoerd door de Dolls in nieuwe bezetting.
Niet alleen dankzij de Dolls, maar ook dankzij de indie darlings van vorig jaar, the Pipettes, begon ik dus te luisteren naar sixties meisjesbands. En zo kwam ik terecht bij the Ronettes, the Chiffons, the Shangri-La's, the Cookies, the Toys, en noem ze maar op, de sixties girlbands. Luister maar eens naar Martha & The Vandellas - Heatwave en The Ronettes - You Baby.
Op hun beurt zijn de New York Dolls weer van invloed geweest op de opkomende punkscenes in zowel London als New York. Macolm McLaren, kortstondig manager van de Dolls, heeft zelfs nog aan Sylvain Sylvain gevraagd of deze alsjeblieft gitaar wou komen spelen in de Sex Pistols. In New York is het bijvoorbeeld Blondie geweest die geinspireerd werd door de Dolls. Deborah Harry kende David Johanson heeft nog een tijd gewerkt in de concertzaal waar de Dolls ontzettend veel gespeeld hebben. Het Blondie nummer Atomic is ooit nog misbruikt door de Party Animals en Tide Is High is gecovered door Atomic Kitten, maar daar wou ik het eigenlijk helemaal niet over hebben hier.
Wat ik zeggen wou ik dat ik zelf ooit nog een keer op Blondie geinspireerde muziek zou willen maken. En ooit, ooit, schrijf ik de ultieme, definitieve, voorgangers vermorzelende Smiths-biografie. Tot die tijd is er nog veel ruimte voor tergend enthousiaste posts over jodelende homo's en junkies in vrouwenkleren. Mijn stokpaardjes. Daarom is deze waarschuwing wel terecht, want zo ben ik. Om de New York Dolls nog maar eens te citeren: "Don't you start me talking, I'll tell you everything that I know."
Ik begon op een gegeven moment met vreselijk veel naar The Smiths luisteren. Logischerwijs volgde het solowerk van Morrissey. Morrissey is gek op de zangeres Sandy Shaw. Deze dame won ooit in 1967 het Eurovisie Song Festival met Puppet On A String. Bepaalde Smiths' nummers, zoals bijvoorbeeld Girlfriend In A Coma, zijn heel erg geinspireerd op die dancehall-stijl van Shaw. Shaw en Morrissey raakten bevriend, en zij heeft op een gegeven moment zelfs nog bij Top of the Pops Hand In Glove gezongen, begeleid door The Smiths. (Morrissey zelf staat bij deze opname buiten beeld zielsgelukkig te wezen.)
Ook werkte Sandy Shaw mee aan het kinderprogramma Charlie's Bus, waar de Smiths ooit ook langskwamen. Wat meteen een hilarisch tvmoment oplevert. Morrissey, Marr en een schoolklas in een dubbeldekker. Een meisje vraagt aan Morrissey: "Where are we going ?" Morrissey antwoordt: "We're all going mad", waarop het meisje beteuterd zegt: "I thought we're going to Kew Gardens." (Mijn hypothese: Morrissey is eerder humoristisch dan depressief.)
Ik ben een beetje gaan rondneuzen naar sixtieszangeresjes, om uit te komen bij een stel ontzettend toffe video's van Brigitte Bardot. Heeft verder weinig met Shaw te maken, maar de video's zijn stuk voor stuk zo ontzettend gaaf dat ik ze de goegemeente niet wil onthouden. Brigitte Bardot & Serge Gainsbourg - Comic Strip
Brigitte Bardot & Serge Gainsbourg - Bonnie & Clyde
Brigitte Bardot - Harley Davidson
Een andere band waar Morrissey van jongs af aan ontzettend fan van is geweest zijn The New York Dolls. Hij is een lange tijd fanclubvoorzitter van de Britse New York Dolls Fanclub geweest, en bracht in 1981 een biografie van de Dolls uit. In 2004 was het Morrissey die er hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor was dat de New York Dolls na hun uit elkaar gaan in 1977 weer bij elkaar kwamen. Hij nodigde ze uit om op het door hem geprogrammeerde Meltdown Festival in Londen te komen spelen.
David Johansson (zanger), Sylvain Sylvain (gitarist) en Arthur "Killer" Kane (bassist) waren de enige Dolls uit de oude bezetting die nog over waren. Drummer Billy Murcia overleed voor het uitbrengen van de eerste plaat, gitarist Johnny Thunders en nieuwe drummer Jerry Nolan overleden beiden begin jaren negentig. Aangevuld met nieuwe muzikanten, waaronder Libertines-drummer Gary Powell (tegenwoordig drummer van Dirty Pretty Things), speelden de heren de zaal plat bij hun reunieoptreden. Kort na dit optreden overleed Arthur Kane aan leukemie, waarvan hij niet wist dat hij het had.
Los van alle tragedies zijn de Dolls sinds een tijdje dus weer bij elkaar en touren ze weer. Ik heb ze dit jaar gezien (briljant ! superlatieven !) en momenteel ben ik een biografie over ze aan het lezen om me een beetje te verdiepen in de bands die op hun muziek van invloed zijn geweest. David Johanson kon het namelijk niet laten om verwijzingen naar die bands in zijn eigen nummers te stoppen. Luister eens naar Looking For A Kiss, en dan naar The Shangri-La's - Give Him A Great Big Kiss.
De New York Dolls speelden sowieso graag covers van bands die ze goed vonden, bijvoorbeeld Seven Day Weekend van Gary U.S. Bonds. Hier een versie van The Heartbreakers, omdat ik geen filmpje van de Dolls kon vinden. En de Heartbreakers zijn dus niet die van Tom Petty & the -, maar apres-Dolls band van Johnny Thunders en Jerry Nolan die ook the Heartbreakers heet. Ook leuk is de Bo Diddley cover van Pills, uitgevoerd door de Dolls in nieuwe bezetting.
Niet alleen dankzij de Dolls, maar ook dankzij de indie darlings van vorig jaar, the Pipettes, begon ik dus te luisteren naar sixties meisjesbands. En zo kwam ik terecht bij the Ronettes, the Chiffons, the Shangri-La's, the Cookies, the Toys, en noem ze maar op, de sixties girlbands. Luister maar eens naar Martha & The Vandellas - Heatwave en The Ronettes - You Baby.
Op hun beurt zijn de New York Dolls weer van invloed geweest op de opkomende punkscenes in zowel London als New York. Macolm McLaren, kortstondig manager van de Dolls, heeft zelfs nog aan Sylvain Sylvain gevraagd of deze alsjeblieft gitaar wou komen spelen in de Sex Pistols. In New York is het bijvoorbeeld Blondie geweest die geinspireerd werd door de Dolls. Deborah Harry kende David Johanson heeft nog een tijd gewerkt in de concertzaal waar de Dolls ontzettend veel gespeeld hebben. Het Blondie nummer Atomic is ooit nog misbruikt door de Party Animals en Tide Is High is gecovered door Atomic Kitten, maar daar wou ik het eigenlijk helemaal niet over hebben hier.
Wat ik zeggen wou ik dat ik zelf ooit nog een keer op Blondie geinspireerde muziek zou willen maken. En ooit, ooit, schrijf ik de ultieme, definitieve, voorgangers vermorzelende Smiths-biografie. Tot die tijd is er nog veel ruimte voor tergend enthousiaste posts over jodelende homo's en junkies in vrouwenkleren. Mijn stokpaardjes. Daarom is deze waarschuwing wel terecht, want zo ben ik. Om de New York Dolls nog maar eens te citeren: "Don't you start me talking, I'll tell you everything that I know."
maandag, januari 22
Moeder.
Je bent moeder. In je woonkamer staat een meisje dat je net hebt leren kennen ongeveer licht te geven omdat ze zo verliefd is op je zoon.
Hoe zou dat voelen ?
Hoe zou dat voelen ?
zondag, januari 21
Insomnia.
Als ik uitvind waar het door komt dat ik de afgelopen weken elke nacht klaarwakker in bed lag stop ik het in een potje en verkoop ik het aan Defensie om in te zetten bij straaljagerpiloten.
maandag, december 25
All I Want For Christmas Is YouTube.
Dat krijg je als het kerst is, je gaat je vervelen, en gaat met een glas roze champagne onder handbereik urenlang rondklikken op YouTube.
Mijn 12 maanden van 2006 in 12 YouTube-filmpjes.
januari, februari, maart, april, mei, juni, juli, augustus, september, oktober, november, december.
De 10 leukste liedjes van 2006.
1. Arctic Monkeys - Certain Romance
Een typisch geval van een cd waarvan wat mij betreft praktisch elk nummer een single had kunnen zijn.
2. Dirty Pretty Things - The Enemy
Wat ik zo leuk vind aan The Libertines, komt terug bij Dirty Pretty Things. Dit is het leukste liedje van Waterloo To Anywhere.
3. Morrissey - I'll Never Be Anybody's Hero Now
You Are The Quarry is mijn lievelingsplaat van Morrissey solo, maar van zijn nieuwste album Ringleader of the Tormentors is het dit nummer dat in mijn jaarlijstje mag.
4. Belle & Sebastian - Funny Little Frog
Typisch: ik kende het nummer al een tijdje, zo van "ja, dat ene nummer waar ik altijd zo vrolijk van word", maar kwam er pas twee weken geleden achter dat het van Belle & Sebastian is.
5. Lily Allen - LDN
Mijn inzet voor Ultieme Zomerhit van dit jaar. Het werd Smile in plaats van LDN, maar in de zomer van 2006 was Lily Allen als katteharen op een zwarte broek: niet weg te krijgen.
6. The Pipettes - Your Kisses Are Wasted On Me
Dankzij the Pipettes (en the New York Dolls) ben ik deze maand naar allerlei sixties girlgroup liedjes gaan luisteren. The Real Thing, zeg maar. Wat niet wegneemt dat the Pipettes zelf ook tof zijn.
Royksopp - What Else Is There
Ik ken verder geen noot van hun nieuwe album, maar dit is een tof nummer.
Uffie - Ready To Uff (te horen in een minder crappy versie op Uffie's MySpace pagina)
De rap is vreselijk vunzig, live is ze afschuwelijk, maar de beat is tof. Pas wel op dat je dit nummer niet hardop gaat meerappen in de tram, ik sta niet in voor de gevolgen.
Jenny Wilson - Let My Shoes Lead Me Forward
Met props voor de toffe video en ultieme inhoofdzitteritis.
The Cold War Kids - Saint John
Opeens, zomaar live gezien in Antwerpen deze herfst, en dat was tof.
Mijn 12 maanden van 2006 in 12 YouTube-filmpjes.
januari, februari, maart, april, mei, juni, juli, augustus, september, oktober, november, december.
De 10 leukste liedjes van 2006.
1. Arctic Monkeys - Certain Romance
Een typisch geval van een cd waarvan wat mij betreft praktisch elk nummer een single had kunnen zijn.
2. Dirty Pretty Things - The Enemy
Wat ik zo leuk vind aan The Libertines, komt terug bij Dirty Pretty Things. Dit is het leukste liedje van Waterloo To Anywhere.
3. Morrissey - I'll Never Be Anybody's Hero Now
You Are The Quarry is mijn lievelingsplaat van Morrissey solo, maar van zijn nieuwste album Ringleader of the Tormentors is het dit nummer dat in mijn jaarlijstje mag.
4. Belle & Sebastian - Funny Little Frog
Typisch: ik kende het nummer al een tijdje, zo van "ja, dat ene nummer waar ik altijd zo vrolijk van word", maar kwam er pas twee weken geleden achter dat het van Belle & Sebastian is.
5. Lily Allen - LDN
Mijn inzet voor Ultieme Zomerhit van dit jaar. Het werd Smile in plaats van LDN, maar in de zomer van 2006 was Lily Allen als katteharen op een zwarte broek: niet weg te krijgen.
6. The Pipettes - Your Kisses Are Wasted On Me
Dankzij the Pipettes (en the New York Dolls) ben ik deze maand naar allerlei sixties girlgroup liedjes gaan luisteren. The Real Thing, zeg maar. Wat niet wegneemt dat the Pipettes zelf ook tof zijn.
Royksopp - What Else Is There
Ik ken verder geen noot van hun nieuwe album, maar dit is een tof nummer.
Uffie - Ready To Uff (te horen in een minder crappy versie op Uffie's MySpace pagina)
De rap is vreselijk vunzig, live is ze afschuwelijk, maar de beat is tof. Pas wel op dat je dit nummer niet hardop gaat meerappen in de tram, ik sta niet in voor de gevolgen.
Jenny Wilson - Let My Shoes Lead Me Forward
Met props voor de toffe video en ultieme inhoofdzitteritis.
The Cold War Kids - Saint John
Opeens, zomaar live gezien in Antwerpen deze herfst, en dat was tof.
donderdag, oktober 5
Johnny, je moeder belde.
Ik ben net terug uit Amsterdam, van het concert van de New York Dolls. Wat een heerlijk concert. De hele avond lang heb ik me met name mateloos staan verbazen over David Johanson, de zanger. Wat een bijzonder creatuur. Johanson lijkt tegelijkertijd op de transseksuele mastercoordinator van archeologie, Iggy Pop, een knaagdier, Mick Jagger, een willekeurige slechterik uit een Guy Ritchie film en Aart Staartjes. Steek dat maar in je zak.
Johanson's hoofd is veel te groot voor zijn uitgemergelde Afrikaanse hongernegertjeslichaam. Ook zijn handen zijn buiten proportie: zowel de handen zelf, als de verhouding van zijn handen tot zijn armen. Zijn duimen zijn uitzonderlijk lang en aan elke vinger heeft hij een opzichtige zilveren ring. Om zijn pols draagt hij een paar armbanden en een simpel schakelhorloge. Zijn pols is echter zo mager dat het horloge als een bedelarmband om zijn arm slobbert.
Hij draagt een zwarte damesstretchbroek met twee glimmende riemen erin, een strakke zwarte longsleeve met een zilveren glitterprint van een Hindoegodin met daaroverheen een uitzonderlijk lelijke zwarte doorkijkbloes. Zijn stelt-achtige magere benen lijken extreem lang door de parmantige witte enkellaarsjes die hij draagt. Toen hij opkwam droeg hij ook een flamboyante fiftieszonnebril en een fuchsiakleurige pashminasjaal, maar die belandden na het eerste nummer op het drumpodium.
Zijn haar hangt in zijn gezicht als hij staat te zingen, en alle aandacht gaat uit naar die rare mond van hem. Zijn bovenlip is dun en kort, waar zijn onderlip eigenlijk te lang is en een beetje omkrult naar beneden. Als hij opeens zijn haar opzij veegt, en priemend in het publiek kijkt, valt het op dat zijn ogen een bleke kleur ijsblauw zijn. Hij lijkt opeens heel erg op een homp deeg waar iemand twee knikkers in gedrukt heeft. Maar dan op een intimiderende manier, zodat ie zo zonder haar voor zijn ogen nog het meest op een van de kwaadaardige sneeuwmannen uit Calvin & Hobbes lijkt.
Met zijn heupen wiegt hij heen en weer op de maat van de muziek. Aan zijn bewegingen kan je zien dat er de nodige drugs in dat lijfje van hem zijn verdwenen, al is zijn heupwiegen van een verrassende soepelheid. Microfoon in de ene hand, illustrerende gebaren makend met de andere. Als hij gaat uithalen, zie je zijn middenrif naar binnentrekken voor een teug adem. Eigenlijk heeft hij een beetje een bierbuik, als je er zo op let. Zijn rug maakt een S, gevormd door zijn naar achter stekende schouders en naar voren stekende buik, zijn hoofd laag op zijn borst.
Wat een ontzettend raar mannetje was het. Mager als een lat, wuft als een actrice en dan ergens die priemende blik van een leraar Nederlands die vermoedt dat je zit te spieken. Echter, het droeg allemaal bij aan de feestvreugde. Hier stond iets bijzonders. (En dan begin ik nog nieteens over de PVC-pet en cowboybroek van Sylvain Sylvain.)
De New York Dolls hebben de zaal werkelijk platgespeeld. Ouwe nummers, nieuwe nummers. Het rausde maar door. Alle cynici kregen hier toch wel een fiks riekend poepje te ruiken. Sowieso, als je dit toch ziet dan vraag je toch eigenlijk impliciet aan de moeders van bijvoorbeeld The Kooks of ze hun zoons bij het ballenbad willen komen ophalen. (Oh en Razorlight, mevrouw Borrel belde dat Johnny op scoutingkamp zit zonder zijn slaapzak.)
Johanson's hoofd is veel te groot voor zijn uitgemergelde Afrikaanse hongernegertjeslichaam. Ook zijn handen zijn buiten proportie: zowel de handen zelf, als de verhouding van zijn handen tot zijn armen. Zijn duimen zijn uitzonderlijk lang en aan elke vinger heeft hij een opzichtige zilveren ring. Om zijn pols draagt hij een paar armbanden en een simpel schakelhorloge. Zijn pols is echter zo mager dat het horloge als een bedelarmband om zijn arm slobbert.
Hij draagt een zwarte damesstretchbroek met twee glimmende riemen erin, een strakke zwarte longsleeve met een zilveren glitterprint van een Hindoegodin met daaroverheen een uitzonderlijk lelijke zwarte doorkijkbloes. Zijn stelt-achtige magere benen lijken extreem lang door de parmantige witte enkellaarsjes die hij draagt. Toen hij opkwam droeg hij ook een flamboyante fiftieszonnebril en een fuchsiakleurige pashminasjaal, maar die belandden na het eerste nummer op het drumpodium.
Zijn haar hangt in zijn gezicht als hij staat te zingen, en alle aandacht gaat uit naar die rare mond van hem. Zijn bovenlip is dun en kort, waar zijn onderlip eigenlijk te lang is en een beetje omkrult naar beneden. Als hij opeens zijn haar opzij veegt, en priemend in het publiek kijkt, valt het op dat zijn ogen een bleke kleur ijsblauw zijn. Hij lijkt opeens heel erg op een homp deeg waar iemand twee knikkers in gedrukt heeft. Maar dan op een intimiderende manier, zodat ie zo zonder haar voor zijn ogen nog het meest op een van de kwaadaardige sneeuwmannen uit Calvin & Hobbes lijkt.
Met zijn heupen wiegt hij heen en weer op de maat van de muziek. Aan zijn bewegingen kan je zien dat er de nodige drugs in dat lijfje van hem zijn verdwenen, al is zijn heupwiegen van een verrassende soepelheid. Microfoon in de ene hand, illustrerende gebaren makend met de andere. Als hij gaat uithalen, zie je zijn middenrif naar binnentrekken voor een teug adem. Eigenlijk heeft hij een beetje een bierbuik, als je er zo op let. Zijn rug maakt een S, gevormd door zijn naar achter stekende schouders en naar voren stekende buik, zijn hoofd laag op zijn borst.
Wat een ontzettend raar mannetje was het. Mager als een lat, wuft als een actrice en dan ergens die priemende blik van een leraar Nederlands die vermoedt dat je zit te spieken. Echter, het droeg allemaal bij aan de feestvreugde. Hier stond iets bijzonders. (En dan begin ik nog nieteens over de PVC-pet en cowboybroek van Sylvain Sylvain.)
De New York Dolls hebben de zaal werkelijk platgespeeld. Ouwe nummers, nieuwe nummers. Het rausde maar door. Alle cynici kregen hier toch wel een fiks riekend poepje te ruiken. Sowieso, als je dit toch ziet dan vraag je toch eigenlijk impliciet aan de moeders van bijvoorbeeld The Kooks of ze hun zoons bij het ballenbad willen komen ophalen. (Oh en Razorlight, mevrouw Borrel belde dat Johnny op scoutingkamp zit zonder zijn slaapzak.)
vrijdag, september 29
Een random studentenfeest, ergens na drieën.
Jongen: "Hee, ken ik jou niet ergens van ?"
Hera: "Ik denk het niet. Maar, ik sta daar en daar achter de bar, misschien is dat het."
Jongen: "Ja, dat zal. Hee, heb je een vriend ?"
Hera: "Nee."
Jongen: "Nou, kijk, ik zit al drie maanden zonder seks."
Hera: "..."
Zie ik eruit als fucking Unicef, of wat ?
Hera: "Ik denk het niet. Maar, ik sta daar en daar achter de bar, misschien is dat het."
Jongen: "Ja, dat zal. Hee, heb je een vriend ?"
Hera: "Nee."
Jongen: "Nou, kijk, ik zit al drie maanden zonder seks."
Hera: "..."
Zie ik eruit als fucking Unicef, of wat ?
donderdag, september 21
Vroeger was alles beter.
Kent U deze nog? De Jaren '90 Hiphop Clip. Ik zeg danseressen met zwarte kniebeschermers. Ik zeg openvallende witte bloezen en spijkertuinbroeken. Ik zeg lege straten met ontploffende vuurpotten, auto's en dansende meisjes met zedige zwarte navelrokjes. Spiegels. Fish eye camera's. Bobkapsels. Vuilniszak-achtige overals. Van dattum.
De onschuld ! De pure, ongerepte fruitigheid van het geheel !
Meisjes liepen wel in bikini's, maar de bikini's in kwestie waren fatsoendelijke lappen. Zwart, fiks en degelijk. Bovendien was het dragen van een bikini niet een actieve bezigheid, maar meer een ondergeschikte bijkomstigheid bij het synchroon uitvoeren van leuke dansjes met veel gehurk en gerol op de grond. Vandaar ook die eerdergenoemde kniebeschermers. Er werd dan misschien met billen gedrild, maar altijd met een achterliggende intentie. In tegenstelling tot de huidige generatie rapclips was het drillen geen doel op zich.
Die hele onschuld geldt trouwens ook voor de rappers zelf. Los van het feit dat PVC-broeken al weer een tijdje uit de mode zijn, zou elke rapper zonder omkleden risicoloos meekunnen naar mijn moeder op zondagse theevisite. Deze parade van olijke snorren, vrolijk gegrijns en keurige kapsels is een wereld van verschil met de gemiddelde rapper anno 2006. Al was het alleen nog maar omdat er in de jaren negentig nog wel gelachen werd.
Iets als No Diggity van Blackstreet bijvoorbeeld. Daar word ik nou vrolijk van. Okee, die vijfenveertigjarige rapster zonder nek in dat mantelpakje is een beetje maf, maar ook tof. Of een clip als California Love, dat is toch fucking hilarisch ?
("Ja hoi, Tupac hier, we staan dus in de woestijn met onze tent, en toen kwam er dus een primaat met dreadlocks, en die werd een beetje agressief, dus wij op onze motoren wegcrossen, mokkels mee, je weet toch. Ik moet alleen wel bekennen dat ik een beetje hoogtevrees kreeg van dat dansen op die oliedrums. Dre zegt dat ik me niet moet aanstellen, maar hij zit zelf nu al een uur te zeuren dat zijn oog zo gaat zweten van dat leren ooglapje, dus waar bemoeit die gast zich mee ? Straks weer lekker crossen in m'n jeep met ventilator op het dak, maar eerst moet mijn borsthaar gewaxt worden. Doegie !")
Vroeger, toen er geen rapclips gemaakt werden zonder "To Be Continued" aan het einde, die vervolgens niet gecontinued werden. Vroeger, toen je als artiest nog de bom was met een witte speedboat. Ja, dat was tof.
Maar vroeger vond ik dat dus helemaal niet tof. Sterker nog, het kon me werkelijk geen flikker schelen. Ik had helemaal niks met hiphopclips. Tegenwoordig heb ik ook niks met de huidige hiphopclips, maar ik geloof dat ik me er momenteel actiever aan stoor dan vroeger. (Niks mis met de suggestie van seks enzo, maar ik hoef niet andermans endeldarm binnen te kijken. De clipregisseurs van tegenwoordig schieten helaas nogal eens over die subtiele grens heen.) Echter, ik denk dat ik ze voornamelijk suf vind omdat ze van nu zijn. Retro is altijd veilig, en uiteindelijk komt toch alles terug. (panterleggings, anyone ?) Waarschijnlijk val ik over tien jaar van mijn stoel van het lachen bij het zien van deze clip. Dat sluit ik niet uit. (Whehehe, die bontjas.)
De onschuld ! De pure, ongerepte fruitigheid van het geheel !
Meisjes liepen wel in bikini's, maar de bikini's in kwestie waren fatsoendelijke lappen. Zwart, fiks en degelijk. Bovendien was het dragen van een bikini niet een actieve bezigheid, maar meer een ondergeschikte bijkomstigheid bij het synchroon uitvoeren van leuke dansjes met veel gehurk en gerol op de grond. Vandaar ook die eerdergenoemde kniebeschermers. Er werd dan misschien met billen gedrild, maar altijd met een achterliggende intentie. In tegenstelling tot de huidige generatie rapclips was het drillen geen doel op zich.
Die hele onschuld geldt trouwens ook voor de rappers zelf. Los van het feit dat PVC-broeken al weer een tijdje uit de mode zijn, zou elke rapper zonder omkleden risicoloos meekunnen naar mijn moeder op zondagse theevisite. Deze parade van olijke snorren, vrolijk gegrijns en keurige kapsels is een wereld van verschil met de gemiddelde rapper anno 2006. Al was het alleen nog maar omdat er in de jaren negentig nog wel gelachen werd.
Iets als No Diggity van Blackstreet bijvoorbeeld. Daar word ik nou vrolijk van. Okee, die vijfenveertigjarige rapster zonder nek in dat mantelpakje is een beetje maf, maar ook tof. Of een clip als California Love, dat is toch fucking hilarisch ?
("Ja hoi, Tupac hier, we staan dus in de woestijn met onze tent, en toen kwam er dus een primaat met dreadlocks, en die werd een beetje agressief, dus wij op onze motoren wegcrossen, mokkels mee, je weet toch. Ik moet alleen wel bekennen dat ik een beetje hoogtevrees kreeg van dat dansen op die oliedrums. Dre zegt dat ik me niet moet aanstellen, maar hij zit zelf nu al een uur te zeuren dat zijn oog zo gaat zweten van dat leren ooglapje, dus waar bemoeit die gast zich mee ? Straks weer lekker crossen in m'n jeep met ventilator op het dak, maar eerst moet mijn borsthaar gewaxt worden. Doegie !")
Vroeger, toen er geen rapclips gemaakt werden zonder "To Be Continued" aan het einde, die vervolgens niet gecontinued werden. Vroeger, toen je als artiest nog de bom was met een witte speedboat. Ja, dat was tof.
Maar vroeger vond ik dat dus helemaal niet tof. Sterker nog, het kon me werkelijk geen flikker schelen. Ik had helemaal niks met hiphopclips. Tegenwoordig heb ik ook niks met de huidige hiphopclips, maar ik geloof dat ik me er momenteel actiever aan stoor dan vroeger. (Niks mis met de suggestie van seks enzo, maar ik hoef niet andermans endeldarm binnen te kijken. De clipregisseurs van tegenwoordig schieten helaas nogal eens over die subtiele grens heen.) Echter, ik denk dat ik ze voornamelijk suf vind omdat ze van nu zijn. Retro is altijd veilig, en uiteindelijk komt toch alles terug. (panterleggings, anyone ?) Waarschijnlijk val ik over tien jaar van mijn stoel van het lachen bij het zien van deze clip. Dat sluit ik niet uit. (Whehehe, die bontjas.)
woensdag, september 20
Hulk Hera.
Dit is werkelijk fascinerend. Ik had mijn gezichtsmasker er nog niet afgehaald en was nog bezig met het opschrijven van het verhaal over Freya, toen Gompie, de kat van de buren, door mijn slaapkamerraam naar binnen wandelde. Dat is niet de bedoeling. Freya trekt andere katten erg slecht, en Gompie moet dan ook buiten blijven. Maar, mijn angstaanjagende masker bleek erg effectief in deze. Mijn groene hoofd en een halfhartig 'kssssst' waren genoeg om Gompie praktisch uit de dakgoot te laten vallen van schrik.
Dus, voor alle lezers met kattenoverlast, je weet wat nu je te doen staat. Je staat dan misschien wel gigantisch voor lul met je groene bakkes, maar reken maar dat de kat in kwestie denkt dat het einde der tijden aangebroken is.
Dus, voor alle lezers met kattenoverlast, je weet wat nu je te doen staat. Je staat dan misschien wel gigantisch voor lul met je groene bakkes, maar reken maar dat de kat in kwestie denkt dat het einde der tijden aangebroken is.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
