U kent hem wel, de nieuwe Jezus.

Zoals sommigen van u misschien al duidelijk was, ben ik erg gek op The Smiths. Zoals dat wel vaker het geval is met fundamentalisten ben ik logischerwijs doorgaans wat minder gecharmeerd van covers van Smiths nummers. Ik waardeer de moeite, maar uiteindelijk is er geen andere god dan The Smiths. En Morrissey is hun profeet.

Als je op Hypemachine eens 'Smiths cover' intikt, dan krijg je een bak ellende over je uitgestort. Maar voor ik die beerput open trek, eerst even veren in pluim-verdienende-bipsen steken: Hypemachine is fantastisch. Het is een online vergaarbak van Mp3s die mensen op hun weblog posten. Wat Hypemachine vervolgens doet is die links verzamelen. (Ideaal voor het vinden van gelekte nieuwe Arctic Monkeys nummers, de laatste hit van the Klaxons of in dit geval dus Smiths covers.) Als je in de lijst met artikelen op 'listen' klikt, krijg je een popup met de Hypemachine Player en kun je naar het desbetreffende nummer luisteren. Als je op 'read article' klikt, word je doorgelinkt naar het artikel op de weblog van de persoon die het nummer heeft gepost en kun je vaak via de rechtermuisknop het nummer in kwestie opslaan.

Maar, dat terzijde. We hadden het over Smiths covers. In de categorie "I just threw up in my mouth a little": de Coldplay cover van Stop Me If You Think That You've Heard This One Before, How Soon Is Now, door t.a.t.u. en de Nouvelle Vague cover van Sweet And Tender Hooligan. (Allen ook luisterbaar via Hypemachine.) Het is makkelijk om deze covers af te zeiken, ik weet het - alle mensen die Coldplay nog oprecht leuk vonden na het Buena Vista Social Club incident zijn door UNESCO ter bescherming op een rode lijst gezet.

Ook t.a.t.u. heeft door de jaren heen ook een beetje aan relevantie ingeboet. Roodharige russische lesbiënnes of geen roodharige russische lesbiënnes, als in de tussentijd Lordi het Eurovisie Song Festival wint, Keith Richards uit een klapperboom dondert en Kristen Dunst het tegenwoordig met Johnny Borrel doet, verval je enkele zelfmoordpogingen van Britney Spears later toch een beetje in de vergetelheid.

Dan Nouvelle Vague, need I say more. Die zouden zelfs Angel of Death van Slayer kunnen verskyradioïseren zonder dat er ook maar iemand een zweetoksel zou krijgen. Al merk ik bij mezelf dat ik toch eerder snijneigingen krijg bij de Nouvelle Vague versie van Love Will Tear Us Apart, dan bij het a-zonnige origineel van Joy Division.

Maar ach, van alle bands heb je nasty covers en een lekker potje ergeren is ook goed voor de doorbloeding. There's A Light That Never Goes Out is het nummer van the Smiths dat al met al het meest gecoverd wordt. Als jezelf serieus nemende muzikant slash Smiths fan schijn je er op een zeker moment niet meer onder uit te komen om eens een gooi met de pet te doen. Dat levert dingen op als There's A Light That Never Goes Out door Nada Surf, bijvoorbeeld. Of de versie van Noel Gallager. Aardige pogingen. En het barst van de aardige pogingen in het hoekje Smiths covers. This Charming Man van Death Cab By Cutie is hier wat mij betreft eerder Green Day dan geniaal, maar desalniettemin best geinig. Net als Please Please Please Let Me Get What I Want door Muse.

Maar, puntje bij paaltje is de Jeff Buckley cover van I Know It's Over de eerste cover van een Smiths nummer die ik echt kan waarderen als op zichzelf staand nummer. Zonder me aan te willen sluiten bij de krijsende horden met rieken en hooivorken die Buckley post mortem tot nieuwe Jezus hebben uitgeroepen* vind ik het gewoon echt mooi gedaan. Deze opname is ooit gemaakt voor een radioshow in 1995, maar sneuvelde in de eindmix, en is nooit uitgezonden. Vervolgens is het nu, bijna 10 jaar na het overlijden van Buckley, uit de motteballen getrokken om als kroontje te prijken op het binnenkort te verschijnen Greatest Hits-achtige 'Oh Nee, Buckley Is Echt Al Tien Jaar Dood, Wat Jammer'-album. Luisteren dat nummer, beste mensen.
---

Ik ben uberhaupt niet zo van de krijsende horden en religieus fanatisme, om eerlijk te zijn. Hysterische mensen die bij elke scheet aan de andere kant van het kanaal "NIEUWE ARCTIC MONKEYS/LILY ALLEN/JEZUS" roepen zijn niet mijn homeboys. Ik ben te traag voor dat soort dingen, ik ontdek de nieuwe Jezus altijd pas als iedereen al lang overgeschakeld is naar de nieuwe Mohammed. Soms zit er wel een kern van waarheid in (Cold War Kids bijvoorbeeld, checkt allen uit die band), meestal is het gewoon vermoeiend.

En als mensen dan tegen me zeggen: "Maar Hera, jij bent toch ook een devotionele volgeling van Morrissey ? Wie ben jij dan om besmuikt te giechelen om Buckley-fanaten ?" dan giechel ik nog maar eens besmuikt en zeg ik volmondig: Lieve mensen, datgene waar je heel erg tegen bent, ben je zelf.** Ik mag hopen dat ik nog lang de ironie zal kunnen blijven inzien van doorslaand feminisme en religieuze muziekfans zonder in te boeten aan mijn vrouwelijke idealen en liefde voor The Smiths. Zelfspot mag er wezen, beste mensen. En het nummer van Buckley ook.

_{* Er is maar één Jezus, en dat is Morrissey. Obviously.
** Tevens schijnt zelfspot iets typisch vrouwelijks te zijn omdat vrouwen te laag in sociale rang staan om weg te kunnen komen met grappen over daadwerkelijk relevante personen zoals mannen. Allochtonen maken om dezelfde reden ook alleen grappen over allochtonen, aldus de Opzij.}